|
وضعیت هوای تورنتو
Toronto's Weather 
|
|
برای دیدن وضعیت هوای سراسر کانادا اینجا کلیک کنید
Click here for Canadian Weather Status |
|
|
تورنتو Toronto
|
|
ونکوور Vancouver
|
|
تهران Tehran
|
● تفنگ شرایط اضطراری
Survival Rifle
طرح تفنگ های شرایط اضطراری یا سوروایول (بقاء) ایده ای بود که در خلال جنگ دوم جهانی شکل گرفت. وجود سلاح دوربرد تر و دقیقتری نسبت به سلاح کمری که در عین حال جاگیر و سنگین نباشد و امکان سرهم کردن سریع آن نیز وجود داشته باشد مدتها نزد نیروهای هوابردی که بواسط از دست دادن هواپیما در موقعیتی زمینگیر شده بودند و نیز توسط محققین و کارشناسان محیط زیست که بطور عادی نیازی به داشتن سلاح نداشتند و تنها در موارد اضطراری نیاز به دفاع در مقابل درندگان و یا شکار به قصد ارتزاق ایشان را محتاج سلاح گرم می کرد، محسوس بود.
بر همین اساس شرکت اسلحه سازی آرمالایت ArmaLite که بخشی از صنایع هوایی فرچایلد بود، تحت طراحی اسلحه ساز سرشناس یوجین استونر Eugene Stoner مدل های مختلف این سلاح را با کاربرد نظامی و غیرنظامی، وارد بازار کرد.
تصویر یوجین استونر و میخائیل کالاشنیکف – مخترع مسلسل کالاشنیکف – در حالیکه هر یک سلاح اختراعی رقیب را در دست دارند.
یوجین استونر طراح اغلب سلاح های سازمانی ارتش، نیروی هوایی و تفنگداران نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که سلاح های معروفی چون M-16 و نیز AR-15 از طرح های موفق اوست.
تصویر ام 16
تصویر آرمالایت 15
نمونه آزمایشی سلاحی که بعد ها تحت نام AR-7 شهرت جهانی پیدا کرد، توسط استونر طراحی گردید. این سلاح بعضی از خصوصیات تفنگ گلنگدنی AR-5 (سلاح دیگری که توسط خود وی طراحی شده بود) و در سال 1959 تحت نام سازمانی MA-1 به خدمت نیروی هوایی ایالات متحده درآمد را، به ارث برده بود.
تصویر ام آ یک
ام آ یک را به منظور جایگزین کردن سلاحهای اضطراری بخدمت گرفته شده قبلی تحت نام های M4 و M6 که عملا نسخه دستکاری شده دولول سرهم با کالیر های خفیف 22 و نیز 410 ساچمه زنی بودند و از سیستم کمرشکن استفاده می کردند.
تصویر ام چهار
تصویر ام شش
سلاح AR-7 قادر به شلیک بروش نیمه خودکار بود که آنرا نسبت به دولول های بکار رفته ممتاز می کرد. سلاح AR-7 از سیستم خوراک رسان نیمه خودکار پس زن – blowback- در کالیبر 22 استفاده می کرد اما مانند همتای پیشین خود، امکان باز کردن و قرار دادن اجزایش در قنداق سلاح موجود بود و همچنان از فوم پرشده بود و می توانست در سطح آب شناور بماند. این سلاح همانند همتای گلنگدنی اش AR-5 با هدف شکار حیوانات کوچک به منظور ارتزاق ساخته شده بود. AR-7 از آلومنیوم ساخته شده بود و قندان و کفش قنداقش از جنس پلاستیک بودند.
تصویر آ آر هفت
در مدل های اولیه حتی لوله تفنگ نیز از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده بود و در درون لوله از یک مغزی فولادی خاندار استفاده شده بود. طول تفنگ AR-7 بعد از نصب به 89 سانتیمتر می رسید و از چهار بخش تفکیک پذیر – لوله، مکانیزم خوراک رسان و احتراق، قنداق و خشاب ساخته شده بود. وزن کل سلاح به کمتر یک کیلو می رسید که برای حمل در کوله پشتی آنرا ایده آل می کرد. وقتی این سلاح باز شده و در قنداق قرار می گرفت طولش به 40 سانتیمتر می رسید.
مکانیزم هدفگیری اش از یک پیپ هول – روزنه چشمی – در عقب (با قابلیت تنظیم دستی) و یک مگسک در سر لوله تشکیل می شد و دقتش برای هدف گرفتن حیوانات کوچک در فاصله 50 متری کافی بود.
نفطه ضعف
سلاح AR-7 در مقایسه با سایر سلاح های نیمه خودکار خفیف، بسیار به وضعیت خشاب و نوع مهمات مورد استفاده وابستگی دارد. شیب خوراک رسانی خزانه جزئی از خود خشاب است و در صورت بروز ضربه ممکن است از کار بیافتد. نیز استفاده از فشنگ های سرگرد بجای مهمات سرپخ، خوراک رسانی را آسانتر و قابل اطمینان تر می کند.
تصویر فشنگ خفیف سرگرد
تمامی نمونه های AR-7 که بعدا به شرکت اسلحه سازی هنری فروخته شدند از سیستم فنربندی و گلنگدن سنگینتری نسبت به قالب سلاح های نیمه خودکار خفیف استفاده می کنند که لزوم استفاده از مهمات با شتاب بالا – High velocity – در این سلاح مطرح می کند. مهره اتصال لوله به اکشن نیز در چند شلیک ممکن است کمی شل شود که سفت کردن مجدد آن برای بالابردن دقت نشانه گیری لازم است.
آرمالایت این مدل را در سال 1973 به اسلحه ساز دیگری بنام چارتر آرمز – Charter Arms- فروخت که بنا بر بررسی های بعدی، نزول کیفی این سلاح را به همراه داشت. سر انجام این مدل در سال 1980 به شرکت معروف و معتبر اسلحه سازی هنری Henry Repeating Arms فروخته شد و با ورود اولین نمونه های خوش کیفیت آن به بازار، اعتبار سابق خود را بدست آورد.
شرکت اسلحه سازی هنری، در ایالات متحده، از معروف ترین سازندگان تفنگ های اهرمی – به سبک غرب وحشی- است و تجربه شخصی من با این سری، خصوصا کالیبر 44 مگنوم، نشانداده که یکی از بهترین کیفیت های تولید را نیز دارند. از خصوصیات دیگر هنری این است که تمام قطعات سلاح را در خاک آمریکا می سازد و هیچ قسمت آن در چین تولید نمی شود.
تصویر تفنگ اهرمی – Lever Action – کلیبر 44 مگنوم ساخت اسلحه سازی هنری.
اکنون این سلاح تحت نام تجاری Henry US Survival Rifle تولید می شود. قنداق آن از ABS ساخته شده که در مقایسه با پلاستیک سبکتر و محکم تر است. طراحی مخزن درون قنداق به نحوی شکل گرفته که می شود اکشن را در حالی هنوز خشاب در آن قرار گرفته در آن جا داد و یک خشاب اضافه پر دیگر نیز در قندان جاسازی کرد. موقع خرید نیز دو خشاب در جعبه سلاح وجود دارد. روی اکشن یک ریل استاندارد سه هشتم اینچی حک شده که امکان نصب دوربین را می دهد.
هنری این سلاح را در سه طرح مشکی – با روکش تفلون – و آلومینومی و نیز طرح کامو – استتار جنگلی – به علاقه مندان عرضه می کند. این سلاح را می شود در کانادا به هزینه کمتر از 300 دلار تهیه کرد.
تصویر نمونه های مختلف این سلاح
حضور این سلاح در دنیای سینما
علیرغم کاربرد واقعی این سلاح در شکار حیوانات کوچک به قصد ارتزاق، در صنعت سینما از آن بعنوان سلاح تک تیراندازی برای ترور افراد استفاده شده است. معروف ترین نمونه آن در فیلم جیمز باند بنام "از روسیه با عشق" است که در آن جیمز باند از این سلاح برای زدن یک خلبان دشمن استفاده می کند. در این فیلم AR-7 با قنداق چوبی در داشبورد ماشین باند دیده می شود.
چارلز برونسون در فیلم مکانیک از یک AR-7 برای ترور شخصی در یک خودروی در حال حرکت استفاده کرد.
محدودیت های قانونی
در کانادا این سلاح جزو تفنگ های خفیف شناخته شده و در گروه بدون محدودیت قرار دارند. در آمریکا در بعضی ایالت ها حتی نیازی به داشتن مجوز برای مالکیت این سلاح وجود ندارد. در نیوزیلند این سلاح را بدلیل موارد حمل توسط خلافکاران و بکارگیری در سرقت های مسلحانه، در راسته سلاح های کمری شناخته و محدودیت های زیادی برای آن در نظر گرفته اند.
پیروز باشید
شمخال
Link to this log لینک به این نوشته - 9:17 AM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
Survival Rifle
طرح تفنگ های شرایط اضطراری یا سوروایول (بقاء) ایده ای بود که در خلال جنگ دوم جهانی شکل گرفت. وجود سلاح دوربرد تر و دقیقتری نسبت به سلاح کمری که در عین حال جاگیر و سنگین نباشد و امکان سرهم کردن سریع آن نیز وجود داشته باشد مدتها نزد نیروهای هوابردی که بواسط از دست دادن هواپیما در موقعیتی زمینگیر شده بودند و نیز توسط محققین و کارشناسان محیط زیست که بطور عادی نیازی به داشتن سلاح نداشتند و تنها در موارد اضطراری نیاز به دفاع در مقابل درندگان و یا شکار به قصد ارتزاق ایشان را محتاج سلاح گرم می کرد، محسوس بود.
بر همین اساس شرکت اسلحه سازی آرمالایت ArmaLite که بخشی از صنایع هوایی فرچایلد بود، تحت طراحی اسلحه ساز سرشناس یوجین استونر Eugene Stoner مدل های مختلف این سلاح را با کاربرد نظامی و غیرنظامی، وارد بازار کرد.
تصویر یوجین استونر و میخائیل کالاشنیکف – مخترع مسلسل کالاشنیکف – در حالیکه هر یک سلاح اختراعی رقیب را در دست دارند.
یوجین استونر طراح اغلب سلاح های سازمانی ارتش، نیروی هوایی و تفنگداران نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که سلاح های معروفی چون M-16 و نیز AR-15 از طرح های موفق اوست.
تصویر ام 16
تصویر آرمالایت 15
نمونه آزمایشی سلاحی که بعد ها تحت نام AR-7 شهرت جهانی پیدا کرد، توسط استونر طراحی گردید. این سلاح بعضی از خصوصیات تفنگ گلنگدنی AR-5 (سلاح دیگری که توسط خود وی طراحی شده بود) و در سال 1959 تحت نام سازمانی MA-1 به خدمت نیروی هوایی ایالات متحده درآمد را، به ارث برده بود.
تصویر ام آ یک
ام آ یک را به منظور جایگزین کردن سلاحهای اضطراری بخدمت گرفته شده قبلی تحت نام های M4 و M6 که عملا نسخه دستکاری شده دولول سرهم با کالیر های خفیف 22 و نیز 410 ساچمه زنی بودند و از سیستم کمرشکن استفاده می کردند.
تصویر ام چهار
تصویر ام شش
سلاح AR-7 قادر به شلیک بروش نیمه خودکار بود که آنرا نسبت به دولول های بکار رفته ممتاز می کرد. سلاح AR-7 از سیستم خوراک رسان نیمه خودکار پس زن – blowback- در کالیبر 22 استفاده می کرد اما مانند همتای پیشین خود، امکان باز کردن و قرار دادن اجزایش در قنداق سلاح موجود بود و همچنان از فوم پرشده بود و می توانست در سطح آب شناور بماند. این سلاح همانند همتای گلنگدنی اش AR-5 با هدف شکار حیوانات کوچک به منظور ارتزاق ساخته شده بود. AR-7 از آلومنیوم ساخته شده بود و قندان و کفش قنداقش از جنس پلاستیک بودند.
تصویر آ آر هفت
در مدل های اولیه حتی لوله تفنگ نیز از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده بود و در درون لوله از یک مغزی فولادی خاندار استفاده شده بود. طول تفنگ AR-7 بعد از نصب به 89 سانتیمتر می رسید و از چهار بخش تفکیک پذیر – لوله، مکانیزم خوراک رسان و احتراق، قنداق و خشاب ساخته شده بود. وزن کل سلاح به کمتر یک کیلو می رسید که برای حمل در کوله پشتی آنرا ایده آل می کرد. وقتی این سلاح باز شده و در قنداق قرار می گرفت طولش به 40 سانتیمتر می رسید.
مکانیزم هدفگیری اش از یک پیپ هول – روزنه چشمی – در عقب (با قابلیت تنظیم دستی) و یک مگسک در سر لوله تشکیل می شد و دقتش برای هدف گرفتن حیوانات کوچک در فاصله 50 متری کافی بود.
نفطه ضعف
سلاح AR-7 در مقایسه با سایر سلاح های نیمه خودکار خفیف، بسیار به وضعیت خشاب و نوع مهمات مورد استفاده وابستگی دارد. شیب خوراک رسانی خزانه جزئی از خود خشاب است و در صورت بروز ضربه ممکن است از کار بیافتد. نیز استفاده از فشنگ های سرگرد بجای مهمات سرپخ، خوراک رسانی را آسانتر و قابل اطمینان تر می کند.
تصویر فشنگ خفیف سرگرد
تمامی نمونه های AR-7 که بعدا به شرکت اسلحه سازی هنری فروخته شدند از سیستم فنربندی و گلنگدن سنگینتری نسبت به قالب سلاح های نیمه خودکار خفیف استفاده می کنند که لزوم استفاده از مهمات با شتاب بالا – High velocity – در این سلاح مطرح می کند. مهره اتصال لوله به اکشن نیز در چند شلیک ممکن است کمی شل شود که سفت کردن مجدد آن برای بالابردن دقت نشانه گیری لازم است.
آرمالایت این مدل را در سال 1973 به اسلحه ساز دیگری بنام چارتر آرمز – Charter Arms- فروخت که بنا بر بررسی های بعدی، نزول کیفی این سلاح را به همراه داشت. سر انجام این مدل در سال 1980 به شرکت معروف و معتبر اسلحه سازی هنری Henry Repeating Arms فروخته شد و با ورود اولین نمونه های خوش کیفیت آن به بازار، اعتبار سابق خود را بدست آورد.
شرکت اسلحه سازی هنری، در ایالات متحده، از معروف ترین سازندگان تفنگ های اهرمی – به سبک غرب وحشی- است و تجربه شخصی من با این سری، خصوصا کالیبر 44 مگنوم، نشانداده که یکی از بهترین کیفیت های تولید را نیز دارند. از خصوصیات دیگر هنری این است که تمام قطعات سلاح را در خاک آمریکا می سازد و هیچ قسمت آن در چین تولید نمی شود.
تصویر تفنگ اهرمی – Lever Action – کلیبر 44 مگنوم ساخت اسلحه سازی هنری.
اکنون این سلاح تحت نام تجاری Henry US Survival Rifle تولید می شود. قنداق آن از ABS ساخته شده که در مقایسه با پلاستیک سبکتر و محکم تر است. طراحی مخزن درون قنداق به نحوی شکل گرفته که می شود اکشن را در حالی هنوز خشاب در آن قرار گرفته در آن جا داد و یک خشاب اضافه پر دیگر نیز در قندان جاسازی کرد. موقع خرید نیز دو خشاب در جعبه سلاح وجود دارد. روی اکشن یک ریل استاندارد سه هشتم اینچی حک شده که امکان نصب دوربین را می دهد.
هنری این سلاح را در سه طرح مشکی – با روکش تفلون – و آلومینومی و نیز طرح کامو – استتار جنگلی – به علاقه مندان عرضه می کند. این سلاح را می شود در کانادا به هزینه کمتر از 300 دلار تهیه کرد.
تصویر نمونه های مختلف این سلاح
حضور این سلاح در دنیای سینما
علیرغم کاربرد واقعی این سلاح در شکار حیوانات کوچک به قصد ارتزاق، در صنعت سینما از آن بعنوان سلاح تک تیراندازی برای ترور افراد استفاده شده است. معروف ترین نمونه آن در فیلم جیمز باند بنام "از روسیه با عشق" است که در آن جیمز باند از این سلاح برای زدن یک خلبان دشمن استفاده می کند. در این فیلم AR-7 با قنداق چوبی در داشبورد ماشین باند دیده می شود.
چارلز برونسون در فیلم مکانیک از یک AR-7 برای ترور شخصی در یک خودروی در حال حرکت استفاده کرد.
محدودیت های قانونی
در کانادا این سلاح جزو تفنگ های خفیف شناخته شده و در گروه بدون محدودیت قرار دارند. در آمریکا در بعضی ایالت ها حتی نیازی به داشتن مجوز برای مالکیت این سلاح وجود ندارد. در نیوزیلند این سلاح را بدلیل موارد حمل توسط خلافکاران و بکارگیری در سرقت های مسلحانه، در راسته سلاح های کمری شناخته و محدودیت های زیادی برای آن در نظر گرفته اند.
پیروز باشید
شمخال
Link to this log لینک به این نوشته - 9:17 AM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
8 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
Friday, October 16, 2009
● آشنایی با مسلسل های نوع بولپاپ
Bullpup Assault Rifles
سلاح تهاجمی-دفاعی نوع بولپاپ نوع سلاح آتشین است که در آن سیستم خوراک رسان و اکشن (سیستم احتراق) و خزانه (خشاب) در پشت ماشه سلاح قرار می گیرد و از فضای غالبا تلف شده بین قنداق و ماشه – که در طرح های سنتی وجود دارد - استفاده می کند. این امر موجب کاهش طول سلاح به میزان تا 25 درصد می گردد بدون نیاز به کاهش طول لوله و ضمن کاهش وزن اسلحه توان مانوور آنرا بالا می برد.
لازم به ذکر است این طراحی نقاط ضعفی نیز دارد. استفاده از بولپاپ برای افراد چپ دست مشکل است. دلیل آن حضور شکاف خروج پوکه در سمت راست سلاح در اغلب مدل های بولپاپ – و سلاح های سنتی - است که در سلاح سنتی بواسط دور بودن این شکاف از صورت شخص، امکان برخورد پوکه با صورت کم است اما در نوع بولپاپ که این شکاف در هنگام نشانه روی تقریبا زیر صورت قرار می گیرد مشکل ساز می شود.
این نقص در بعضی مدل ها نظیر فاماس FAMAS و نیز استیر Steyr AUG با امکان جابجایی شکاف از سمت راست به سمت چپ و چپ دست کردن سلاح برطرف شده است. که البته همچنان نقص به حساب می آید زیرا درصورت از کار افتادن سلاح و نیاز به استفاده از سلاح دیگری که دستکاری نشده، امکان تیراندازی با هدفگیری از تیرانداز چپ دست گرفته می شود و صرفا شلیک رگباری از سطح سینه و کمر امکان پذیر خواهد بود. نفطه ضعف دیگر این سلاح مشکل بودن تیراندازی با آن در وضعیت دراز کش است زیرا خشاب های با ظرفیت بالای 20 فشنگ از قبضه سلاح دراز تر بوده و به زمین گیر می کنند.
تصویر فاماس
تصویر استیر آ یو جی
تاریخچه
درطرح های سنتی غیر-بولپاپ نظیر M4 Carbine سیستم احتراق – Action – و خزانه – Magazine – در جلوی ماشه قرار دارند. این سلاح ها مرکز ثقلشان در میان سلاح قرار دارد و در مقایسه با بولپاپ ها از قدرت مانوور کمتری برخوردارند و در صورتیکه برای افزایش مانوور نیاز به کوتاه کردن طول سلاح باشد، بخشی از این تغییر روی طول لوله سلاح قرار می گیرد و کوتاه کردن طول لوله از دقت سلاح می کاهد. در عوض بیرون از آغوش بودن محل خشاب، امکان تعویض سریعتر آنرا را بدون نیاز به پایین آوردن سلاح به تیرانداز می دهد که مزیت مهمی در مقایسه با نوع بولپاپ است.
تصویر سلاح ام 4 کارباین با متعلقات اضافی
تصویر یک سرباز نیروهای ویژه آمریکایی با سلاح ام 4 کارباین
تصویر مقایسه ای یک مدل سنتی با مدل بولپلپ در کالیبر مشابه
نخستین نمونه سلاح با ایده بولپاپ نخست در سلاح های گلنگدنی – Bolt Action – در آغاز قرن بیستم مشاهده گردید که تفنگ خودکار ثورنی کرافت Thorneycroft Carbine که در سال 1901 ساخته شده، از این دست به شمار می رود. که هر چند طول سلاح را کوتاهتر کرده بود اما مسیر طولانی تر بین خشاب و محفظه احتراق باعث کندی نواخت شلیک می شد.
تصویر ثورنی کرافت
این طراحی توسط سرهنگ و مهندس فرانسوی آرماند فردریک فاسون در سال 1918 در سلاح های نیمه خودکار 6.5 میلیمتری بنام فاسون-مونیه نیز بکار گرفته شد. سپس در سال 1936 یک سلاح کمری نوع بولپاپ توسط مخترع فرانسوی بنام هانری دلاکر Henry Delacre ثبت گردید.
تصویر طرح سلاح کمری دلاکر 1936
پس از جنگ جهانی دوم، مهندسین اسلحه سازی غرب با الهام گرفتن از سلاح تهاجمی اشتورم گه ور 44 – Sturmgewehr 44 که حد فاصل تفنگ و مسلسل را پرمی کرد، اقدام به طراحی نسل جدیدی از سلاح های دفاعی تهاجمی کردند.
تصویر اشتورم گه ور چهل و چهار
از میان سرشناس ترین این گروه می توان به طراح لهستانی استفان یانوژوسکی (معروف به استفان جانسون) یاد کرد که بعد از فرار از دست نیروهای نازی و نیز روس ها به انگلستان پناهنده شد و به همراه تیمش در کارخانه سلطنتی سلاح های سبک توانست سلاح معروف EM2 را بسازد که از کالیبر 7 میلیمتر استفاده می کرد و شباهت هایی به سلاح کالاشنیکف روسی داشت.
اولین نمونه های بارز و موفق سلاح طرح بولپاپ در سایه تلاش ارتش انگلستان برای نوسازی سلاح های سبک و کمری و سلاح های دفاعی-تهاجمی این ارتش وارد بازار شدند و موفقیت عملیاتی سلاح های EM-1 و EM-2 در آزمایش های عملی کاربرد موثر این طرح را در دنیا به ثبت رسانیدند. این موفقیت را می توان مرهون نیاز روزافزون صنایع دفاعی دنیا به سلاح های سبک خودکار با برد بیشتر از مسلسل های دستی و سرعت نواخت بالاتر از تفنگ در کنار توان مانوور بالاتر برای یگان های سبک اسلحه پیاده و نیروهای ویژه بود.
تصویر ای ام 1
تصویر ای ام 2
سلاح ای ام 2 بطور محدود توسط ارتش انگلستان در سال 1951 برگزیده شد اما با گزینش مهمات 7.62x51 میلیمتر توسط ناتو (یعنی کالیبر 30) و بدلیل ناتوانی ای ام 2 در تطبیق با این کالیبر در قالب زمانی مورد نظر، کنار گذاشته شد و جای خود را به نوع سنتی FN FAL داد که شباهت زیادی به سلاح ژ-3 دارد.
تصویر اف ان فل
بازگشت بولپاپ ها به صحنه با خوش درخشیدن سلاح استیر ای یو جی Steyr AUG در سال 1977 و متعاقب آن سلاح فاماس FAMAS در سال 1978 بود. استیر ای یو جی را موفق ترین بولپاپ تاریخ می دانند چرا که توسط نیروهای مسلح بیست کشور در دنیا برگزیده شد و سلاح سازمانی کشورهای استرالیا و اطریش گردید.
تصویر یک سرباز با سلاح استیر ای یو جی
تصویر یک سرباز با سلاح فاماس
باید توجه داشت که طرح این سلاح نسبت به تکنولوژی نظامی دهه 70 میلادی بسیار پیشرفته محسوب می گردید و ترکیب پولیمری خزانه با دو دسته عمودی و دوربین استانداردش آنرا در میان همطرازان خود ممتاز کرده بود. سبکی وزن، دقت بالا و قابلیت اطمینان بسیار خوب استیر ای یو جی تبلیغ فوق العاده از امتیاز فنی سلاح های بولپاپ در جهان گردید. این بازار با ورود فاماس و انتخاب آن توسط ارتش فرانسه رونق بیشتری گرفت. با این نمود عملیاتی، توجه سایر سازندگان سلاح های نظامی به این نوع طراحی جلب شد و محبوبیت این سلاح رشد چشمگیری کرد.
مدل بعدی که توسط ارتش انگلستان و در سال 1985 برگزیده شد، SA-80 نام داشت. پایین بودن قابلیت اطمینان این سلاح موجب گردید تا کمپانی هکلر و کوخ آلمان Hekler & Koch – که طراح اصلی ژ-3 و ام پی فایو می باشد – اقدام به تغییر طراحی آن کرده و سلاح L85A2 را از روی آن بسازد که سلاحی قابل اطمینان و دقیق اما نسبتا سنگین وزن است.
تصویر سلاح اس آ هشتاد
تصویر سلاح ال هشتاد و پنج آ 2
سلاح سنگاپوری SAR-21 با الگو برداری از این نوع طراحی، مشکل سنگینی ماشه را با بکار بردن یک صفحه سخت کشویی از میان برده است و توانسته با بکاربردن یک صفحه پس زننده پوکه – shell deflector plate – سلاح را قابل استفاده برای راست دست ها و چپ دست ها کند.
تصویر سلاح سار 21
سلاح اسرائیلی تاوور TAR-21 نیز بر همین الگو تکیه دارد. بسیار سبک وزن؛ دقیق و قابل اطمینان بالایی – خصوصا در شرایط آلودگی با شن و ماسه – دارد. هندوستان از مشتریان اصلی این سلاح است.
تصویر سلاح تار 21
از نمونه های دیگر مبتنی بر بولپاپ می توان به سلاح خیبر ساخت صنایع دفاع ارتش ایران به شماره مدل Khaybar KH2002 و نیز سلاح QBZ-95 ساخت صنایع ارتش چین اشاره کرد.
تصویر خیبر 2002
تصویر کیو بی زد 95
سلاح تهاجمی VHS از نوع بولپاپ ساخت کشور کراوسی است و یکی از مدرنترین نمونه ها بشمار می رود.
تصویر سلاح وی اچ اس
برای سلاح های بولپاپ آینده درخشانی پیش بینی می شود. محبوبیت روزافزون آنها به حدی رسیده که غالب سازندگان جنگ افزار تلاش در افزودن این طرح به محصولات خود دارند تا جاییکه حتی نمونه هایی از آنها در تفنگ های تک تیراندازی – نظیر سلاح لهستانی Bor – دیده می شود.
تصویر تفنگ تک تیراندازی بور ساخت لهستان
افزایش نمونه های جنگ خیابانی در درگیری در فضای های بسته از دیگر دلایل محبوبیت این نوع طراحی به شمار می رود. پیشرفت های فنی دیگر نظیر مکانیزم پرتاب پوکه به جلو – در سلاح FN F2000 – و یا پرتاب کننده پوکه به سمت پایین – در سلاح Kel-Tec RFB در جهت رفع نیاز به راست دست / چپ دست کردن سلاح ها و راهکار مختلف برای سبک تر کردن سلاح از جمله این موارد دیگر است.
تصویر اف ان 2000
تصویر کل تک آر اف بی
در اینجا چند نمونه جالب از این طرح را مشاهده می کنید:
علیرغم گستردگی استقبال کشور های عضو ناتو و بسیاری از سایر کشور ها از طرح بولپاپ، هنوز این سلاح از سوی کشورهای ایالات متحده، روسیه، چین و آلمان بعنوان سلاح سازمانی برگزیده نشده که دلیل اصلی آنرا می توان در هزینه سنگین این تغییر از دید تسلیحاتی و نیز تعلیماتی نیروهای مسلح این کشور ها دانست.
پیروز باشید
شمخال
Link to this log لینک به این نوشته - 11:38 AM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
Bullpup Assault Rifles
سلاح تهاجمی-دفاعی نوع بولپاپ نوع سلاح آتشین است که در آن سیستم خوراک رسان و اکشن (سیستم احتراق) و خزانه (خشاب) در پشت ماشه سلاح قرار می گیرد و از فضای غالبا تلف شده بین قنداق و ماشه – که در طرح های سنتی وجود دارد - استفاده می کند. این امر موجب کاهش طول سلاح به میزان تا 25 درصد می گردد بدون نیاز به کاهش طول لوله و ضمن کاهش وزن اسلحه توان مانوور آنرا بالا می برد.
لازم به ذکر است این طراحی نقاط ضعفی نیز دارد. استفاده از بولپاپ برای افراد چپ دست مشکل است. دلیل آن حضور شکاف خروج پوکه در سمت راست سلاح در اغلب مدل های بولپاپ – و سلاح های سنتی - است که در سلاح سنتی بواسط دور بودن این شکاف از صورت شخص، امکان برخورد پوکه با صورت کم است اما در نوع بولپاپ که این شکاف در هنگام نشانه روی تقریبا زیر صورت قرار می گیرد مشکل ساز می شود.
این نقص در بعضی مدل ها نظیر فاماس FAMAS و نیز استیر Steyr AUG با امکان جابجایی شکاف از سمت راست به سمت چپ و چپ دست کردن سلاح برطرف شده است. که البته همچنان نقص به حساب می آید زیرا درصورت از کار افتادن سلاح و نیاز به استفاده از سلاح دیگری که دستکاری نشده، امکان تیراندازی با هدفگیری از تیرانداز چپ دست گرفته می شود و صرفا شلیک رگباری از سطح سینه و کمر امکان پذیر خواهد بود. نفطه ضعف دیگر این سلاح مشکل بودن تیراندازی با آن در وضعیت دراز کش است زیرا خشاب های با ظرفیت بالای 20 فشنگ از قبضه سلاح دراز تر بوده و به زمین گیر می کنند.
تصویر فاماس
تصویر استیر آ یو جی
تاریخچه
درطرح های سنتی غیر-بولپاپ نظیر M4 Carbine سیستم احتراق – Action – و خزانه – Magazine – در جلوی ماشه قرار دارند. این سلاح ها مرکز ثقلشان در میان سلاح قرار دارد و در مقایسه با بولپاپ ها از قدرت مانوور کمتری برخوردارند و در صورتیکه برای افزایش مانوور نیاز به کوتاه کردن طول سلاح باشد، بخشی از این تغییر روی طول لوله سلاح قرار می گیرد و کوتاه کردن طول لوله از دقت سلاح می کاهد. در عوض بیرون از آغوش بودن محل خشاب، امکان تعویض سریعتر آنرا را بدون نیاز به پایین آوردن سلاح به تیرانداز می دهد که مزیت مهمی در مقایسه با نوع بولپاپ است.
تصویر سلاح ام 4 کارباین با متعلقات اضافی
تصویر یک سرباز نیروهای ویژه آمریکایی با سلاح ام 4 کارباین
تصویر مقایسه ای یک مدل سنتی با مدل بولپلپ در کالیبر مشابه
نخستین نمونه سلاح با ایده بولپاپ نخست در سلاح های گلنگدنی – Bolt Action – در آغاز قرن بیستم مشاهده گردید که تفنگ خودکار ثورنی کرافت Thorneycroft Carbine که در سال 1901 ساخته شده، از این دست به شمار می رود. که هر چند طول سلاح را کوتاهتر کرده بود اما مسیر طولانی تر بین خشاب و محفظه احتراق باعث کندی نواخت شلیک می شد.
تصویر ثورنی کرافت
این طراحی توسط سرهنگ و مهندس فرانسوی آرماند فردریک فاسون در سال 1918 در سلاح های نیمه خودکار 6.5 میلیمتری بنام فاسون-مونیه نیز بکار گرفته شد. سپس در سال 1936 یک سلاح کمری نوع بولپاپ توسط مخترع فرانسوی بنام هانری دلاکر Henry Delacre ثبت گردید.
تصویر طرح سلاح کمری دلاکر 1936
پس از جنگ جهانی دوم، مهندسین اسلحه سازی غرب با الهام گرفتن از سلاح تهاجمی اشتورم گه ور 44 – Sturmgewehr 44 که حد فاصل تفنگ و مسلسل را پرمی کرد، اقدام به طراحی نسل جدیدی از سلاح های دفاعی تهاجمی کردند.
تصویر اشتورم گه ور چهل و چهار
از میان سرشناس ترین این گروه می توان به طراح لهستانی استفان یانوژوسکی (معروف به استفان جانسون) یاد کرد که بعد از فرار از دست نیروهای نازی و نیز روس ها به انگلستان پناهنده شد و به همراه تیمش در کارخانه سلطنتی سلاح های سبک توانست سلاح معروف EM2 را بسازد که از کالیبر 7 میلیمتر استفاده می کرد و شباهت هایی به سلاح کالاشنیکف روسی داشت.
اولین نمونه های بارز و موفق سلاح طرح بولپاپ در سایه تلاش ارتش انگلستان برای نوسازی سلاح های سبک و کمری و سلاح های دفاعی-تهاجمی این ارتش وارد بازار شدند و موفقیت عملیاتی سلاح های EM-1 و EM-2 در آزمایش های عملی کاربرد موثر این طرح را در دنیا به ثبت رسانیدند. این موفقیت را می توان مرهون نیاز روزافزون صنایع دفاعی دنیا به سلاح های سبک خودکار با برد بیشتر از مسلسل های دستی و سرعت نواخت بالاتر از تفنگ در کنار توان مانوور بالاتر برای یگان های سبک اسلحه پیاده و نیروهای ویژه بود.
تصویر ای ام 1
تصویر ای ام 2
سلاح ای ام 2 بطور محدود توسط ارتش انگلستان در سال 1951 برگزیده شد اما با گزینش مهمات 7.62x51 میلیمتر توسط ناتو (یعنی کالیبر 30) و بدلیل ناتوانی ای ام 2 در تطبیق با این کالیبر در قالب زمانی مورد نظر، کنار گذاشته شد و جای خود را به نوع سنتی FN FAL داد که شباهت زیادی به سلاح ژ-3 دارد.
تصویر اف ان فل
بازگشت بولپاپ ها به صحنه با خوش درخشیدن سلاح استیر ای یو جی Steyr AUG در سال 1977 و متعاقب آن سلاح فاماس FAMAS در سال 1978 بود. استیر ای یو جی را موفق ترین بولپاپ تاریخ می دانند چرا که توسط نیروهای مسلح بیست کشور در دنیا برگزیده شد و سلاح سازمانی کشورهای استرالیا و اطریش گردید.
تصویر یک سرباز با سلاح استیر ای یو جی
تصویر یک سرباز با سلاح فاماس
باید توجه داشت که طرح این سلاح نسبت به تکنولوژی نظامی دهه 70 میلادی بسیار پیشرفته محسوب می گردید و ترکیب پولیمری خزانه با دو دسته عمودی و دوربین استانداردش آنرا در میان همطرازان خود ممتاز کرده بود. سبکی وزن، دقت بالا و قابلیت اطمینان بسیار خوب استیر ای یو جی تبلیغ فوق العاده از امتیاز فنی سلاح های بولپاپ در جهان گردید. این بازار با ورود فاماس و انتخاب آن توسط ارتش فرانسه رونق بیشتری گرفت. با این نمود عملیاتی، توجه سایر سازندگان سلاح های نظامی به این نوع طراحی جلب شد و محبوبیت این سلاح رشد چشمگیری کرد.
مدل بعدی که توسط ارتش انگلستان و در سال 1985 برگزیده شد، SA-80 نام داشت. پایین بودن قابلیت اطمینان این سلاح موجب گردید تا کمپانی هکلر و کوخ آلمان Hekler & Koch – که طراح اصلی ژ-3 و ام پی فایو می باشد – اقدام به تغییر طراحی آن کرده و سلاح L85A2 را از روی آن بسازد که سلاحی قابل اطمینان و دقیق اما نسبتا سنگین وزن است.
تصویر سلاح اس آ هشتاد
تصویر سلاح ال هشتاد و پنج آ 2
سلاح سنگاپوری SAR-21 با الگو برداری از این نوع طراحی، مشکل سنگینی ماشه را با بکار بردن یک صفحه سخت کشویی از میان برده است و توانسته با بکاربردن یک صفحه پس زننده پوکه – shell deflector plate – سلاح را قابل استفاده برای راست دست ها و چپ دست ها کند.
تصویر سلاح سار 21
سلاح اسرائیلی تاوور TAR-21 نیز بر همین الگو تکیه دارد. بسیار سبک وزن؛ دقیق و قابل اطمینان بالایی – خصوصا در شرایط آلودگی با شن و ماسه – دارد. هندوستان از مشتریان اصلی این سلاح است.
تصویر سلاح تار 21
از نمونه های دیگر مبتنی بر بولپاپ می توان به سلاح خیبر ساخت صنایع دفاع ارتش ایران به شماره مدل Khaybar KH2002 و نیز سلاح QBZ-95 ساخت صنایع ارتش چین اشاره کرد.
تصویر خیبر 2002
تصویر کیو بی زد 95
سلاح تهاجمی VHS از نوع بولپاپ ساخت کشور کراوسی است و یکی از مدرنترین نمونه ها بشمار می رود.
تصویر سلاح وی اچ اس
برای سلاح های بولپاپ آینده درخشانی پیش بینی می شود. محبوبیت روزافزون آنها به حدی رسیده که غالب سازندگان جنگ افزار تلاش در افزودن این طرح به محصولات خود دارند تا جاییکه حتی نمونه هایی از آنها در تفنگ های تک تیراندازی – نظیر سلاح لهستانی Bor – دیده می شود.
تصویر تفنگ تک تیراندازی بور ساخت لهستان
افزایش نمونه های جنگ خیابانی در درگیری در فضای های بسته از دیگر دلایل محبوبیت این نوع طراحی به شمار می رود. پیشرفت های فنی دیگر نظیر مکانیزم پرتاب پوکه به جلو – در سلاح FN F2000 – و یا پرتاب کننده پوکه به سمت پایین – در سلاح Kel-Tec RFB در جهت رفع نیاز به راست دست / چپ دست کردن سلاح ها و راهکار مختلف برای سبک تر کردن سلاح از جمله این موارد دیگر است.
تصویر اف ان 2000
تصویر کل تک آر اف بی
در اینجا چند نمونه جالب از این طرح را مشاهده می کنید:
علیرغم گستردگی استقبال کشور های عضو ناتو و بسیاری از سایر کشور ها از طرح بولپاپ، هنوز این سلاح از سوی کشورهای ایالات متحده، روسیه، چین و آلمان بعنوان سلاح سازمانی برگزیده نشده که دلیل اصلی آنرا می توان در هزینه سنگین این تغییر از دید تسلیحاتی و نیز تعلیماتی نیروهای مسلح این کشور ها دانست.
پیروز باشید
شمخال
Link to this log لینک به این نوشته - 11:38 AM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
8 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
Thursday, August 13, 2009
● شکار گوزن دم سفید – قسمت دوم
دانستنی های شکار گوزن دم سفید
در این پست نگاهی داریم به ظرایف و نکات مربوط به ردیابی، شکار و پاک کردن گوزن دم سفید:
در تمام طول سال سر و گوش آب بدهید!
اگر امکانش را دارید در خارج از فصل شکار، خصوصا زمستان که زمین پوشیده از برف است، شکارگاه را برای مشاهده فعالیت های گوزن های دم سفید گهگاه مورد بررسی قرار دهید. در مناطق خیلی سرد، مثل شمال انتاریو و ساسکاچوان، یک زمستان سخت می تواند به قیمت از بین رفتن دم سفید های زیادی تمام شود. بررسی بهاره به شما اطلاعاتی در مورد تعداد رمه باقی مانده از سرمای زمستان می دهد. اگر با بلد محلی به شکار می روید از او بخواهید تا مشاهداتش را به شما بگوید.
تصویر مقایسه ای رد پای گوزن ماده Doe و گوزن نر Buck در سنین مختلف
مخفیگاه مرتفع شکار – درختی- را خیلی زودتر از شروع فصل شکار نصب کنید
لااقل یک ماه زودتر از شروع موسم شکار، مخفیگاه خود بر بالای درخت را نصب کنید تا با فرارسیدن فصل شکار، گوزن دم سفید تغییر محیطی را متوجه نشود. توجه کنید که هر جور سوراخ و روزنه ای برای دیده بانی و تیراندازی می خواهید داشته باشید را همان موقع انجام بدهید. باید درنظر داشت که شما در زیستگاه این جانور وارد شده اید و او شکل و شمایل درختان و تمام عوارض طبیعی را از حفظ است و فورا متوجه تغییر آن خواهد شد.
مخفیگاه درختی را در ارتفاع بالا نصب کنید
برای بیرون ماندن از زاویه دید عادی یک گوزن بالغ، باید ارتفاع مخفیگاه لااقل 14 فوت (4 متر) و ترجیحا 20 فوت (6 متر) باشد.
تصویر مخفیگاه درختی
مخفیگاه درختی را با مقداری مواد طبیعی مخفی کنید
درست است که درخت هر چه صاف تر و کم شاخ و برگ تر باشد برای بالا و پایین رفتن و نصب مخفیگاه راحت تر است، اما از طرف دیگر شما را تابلو می کند و براحتی دیده خواهید شد! پس بهتر است در حد امکان از استتار طبیعی و مصنوعی برای مخفی کردن جایگاه استفاده کنید و شاخ برگ درختی که روی آن هستید یکی از بهترین امکانات موجود برای شما خواهد بود. ضمنا در نقاطی که قانون شما را وادار نمی کند از پوشیدن روکش نارنجی رنگ روی دست و پایتان خودداری کنید. البته گوزن تا حد زیادی کوررنگ است و نارنجی را به طیف خاکستری می بیند اما بهر حال ممکن است جلب توجه کنید.
تصویر شکارچی با جلیقه نارنجی ایمنی بر بالای درخت
دنبال آثار و نشانه ها بگردید
خراشیده گی جای شاخ گوزن بر درختان و سنگ ها نشانه های خوبی هستند. یک خراشیدگی به پهنای ده سانتیمتر و بیشتر علامت وجود یک گوزن نر بزرگ است. گوزن های بزرگ خراش های بزرگی را در ارتفاع بالای درختان درست می کنند. رد پا ها نیز ایده خوبی در مورد مسیر حرکت گله به شما می دهند. هر چه جای پا بزرگتر باشد گوزن مربوطه بزرگتر است. وجود یک ناحیه مرتفع دارای مسیر های فرار متعدد با پوشش طبیعی خوب که آثار لگد مال شدن زیادی در آن هست و فضله حیوان در ریخته شده از نشانه های پیدا کردن مخفیگاه و خوابگاه گله است. مخفیگاه خود را در خوابگاه گله نصب نکنید بلکه در جهت موافق باد و تا جای امکان دورتر مستقرش کنید.
تصویر خراش شاخ روی درخت
خودتان را جای گوزن بگذارید!
دنبال جاهایی بگردید که نیازمندی های یک گوزن نر بالغ را برطرف می کند: آب، شبنم، خوراک، پوشش کف برای خواب، ... اینها را بیابید و گوزن ها را خواهید یافت. نقاط مورد علاقه این حیوان در نواحی مرطوب با پوشش علفی متراکم در نزدیکی یک درختزار متراکم است. اگر چنین موقعیتی را یافتید دنبال نشانه های حضور این حیوان نیز بگردید.
تصویر یک خوابگاه گوزن
به یک نقطه خاص گیر ندهید!
برنامه تان را طوری بچینید که تمام مدت شکار را در یک نقطه متمرکز نباشید. این امر خصوصا اگر تیرتان خطا رفت یا شکار شما را دید و فرار کرد، جدی بگیرید. البته جابجا کردن مخفیگاه درختی کار مشکلی است و شاید مجبور شوید در صورت لو رفتن موقعیت تان از مخفیگاه زمینی و یا صرفا استتار پارچه ای استفاده کنید.
تصویر شکارچی در استتار کامل در کمینگاه زمینی
تصویر یک خانم شکارچی در استتار کامل
حواستان به جهت باد و بوی بدنتان باشد
سعی کنید جهت حرکت گله را حدس بزنید و خودتان را در جهت مخالف باد نگاهدارید. دم سفید ها حس شامعه بسیار قوی ای دارند و براحتی شما را حس می کنند. گوزن ها هر چه بزرگتر باشند دماغشان تیز تر است و سریعتر واکنش نشان می دهند – در واقع دلیل بزرگ شدنشان هم همین زرنگی شان بوده! – از مایعات خنثی کننده بوی بدن استفاده کنید یا بوی خود را به بوی حیوان دیگری که برای گوزن بی خطر است تغییر دهید. دقت کنید که وقتی لباس شکار به تن دارید از بنزین زدن به ماشین یا حضور در قهوه خانه و بار خودداری کنید. بوی این محیط تا مدتها روی لباس شکار شما می ماند و براحتی توسط دم سفید احساس می شود. بجای مخفی کننده ها بوی بدن می توانید از اسپری های جذب کننده گوزن های نر استفاده کنید. این اسپری ها بوی گوزن ماده را شبیه سازی می کند و گوزن نر را قتلگاه می کشاند.
تصویر مواد جذاب گوزن نر
تصویر مواد مخفی کننده بوی انسان
باران و ریزبارش
باران ریز غبار مانند به نفع شما عمل می کند چون تا حدودی کار صداخفه کن را انجام می دهد اما باران شدید اصلا خوب نیست و گوزن را به درون درختزار می برد و تا مدتها اثری از آنها پیدا نخواهد شد. گوزن قادر است آمدن طوفان را حدس بزند و قبل و بعد از باران مثل دیوانه ها چرا می کند و شکمش را پر می کند در تمام طول مدت بارش ناپدید می شود. اگر بروز طوفان را در پیش بینی ها دیده اید، مخفیگاه را در نزدیکی چراگاه این حیوان دایر کنید. در خلال باران، اگر امکان داشت به ردیابی گوزن ها بپردازید. باران رد بوی شما را می شوید و مانع از رسیدن آن به گوزن ها می شود. ردیابی آنها در نزدیک محل خوابگاه گله فکر خوبی است چون احتمال اینکه در درختزار حاشیه خوابگاهشان مخفی شده باشند زیاد است.
خودتان را در جنگل گم نکنید!
هرگز بدون نقشه و قطب نما – و / یا جی پی اس – به درون جنگل نروید. حتی ورزیده ترین شکارچیان هم وقتی در حال دنبال کردن رد گوزن هستند مسیر و موقعیت را قاطی می کنند. در مورد جیره آب و خوراکتان هم مواظب باشید و بقیه ملزومات را هم قبل از پایین آمدن از درخت و راه افتادن در مسیر یکبار چک کنید تا همه را در مخفیگاه جا نگذاشته باشید. قبل از حرکت باید طول مدتی را که می خواهید دنبال گوزن بگردید انتخاب کنید و برای این مدت – به اضافه ذخیره اضطراری دو روزه – ملزومات و آذوقه و آب بردارید. بد نیست فهرستی از قبل تهیه کرده باشید و آنرا دوباره چک کنید.
زود راه بیافتید
برنامه تان را طوری بچینید که پیش از سپیده صبح راه بیافتید و تا تاریکی بیرون باشید. اینطوری خطر لو رفتن مخفیگاه به حداقل می رسد.
برنامه ریزی داشته باشید
اینکار را از ایام ردگیری و نشانه یابی پیش از فصل شکار شروع کنید. طرح و نقشه مربوط به مسیر ردیابی را آماده کنید و مشاهدات خود را یادداشت کنید. با فرارسیدن ایام شکار، آمار تغییرات هوا و خصوصا پیش بینی های مربوط به جهت باد را با دقت دنبال کنید. سایت های اینترنتی هواشناسی برای اینکار عالی هستند. مسیر های ردگیری شکار را با تکیه بر مشاهدات قبلی خود و با درنظر گرفتن اخبار هواشناسی تنظیم کنید.
آناتومی گوزن دم سفید که ریه ها و قلب و اعضای درونی را نشان می دهد
گوزن های دم سفید، علیرغم ظاهر ظریف و جثه کوچکشان، شکار های پوست کلفت و پرطاقتی هستند. اگر گلوله مرگبار نباشد بسرعت ناپدید خواهند شد. حتی اگر گلوله کاری باشد و گوزن فرصت فرارکوتاه مدتی پیدا کند، پیدا کردن لاشه آن کار بسیار سختی خواهد بود.
از هدف گرفتن سر و نخاع خودداری کنید. جمجمه این حیوان بسیار محکم و شیب دارست و ممکن است مرمی از روی آن کمانه کند. نیز بدلیل کوچک بودن محیط سر در مقایسه با بقیه بدن بسیار امکان دارد فک حیوان را بشکنید یا بینی اش را پاره کنید. هدف قرار دادن شانه حیوان به قصد شکستن آن، هر چند حیوان را زمین گیر می کند اما آن را فورا نمی کشد و با سقوط حیوان به زمین شما نیز امکان هدفگیری موثر خود را از دست می دهید و مجبور می شوید از مخفیگاه بیرون بیایید و تا رسیدن شما به بالای سر حیوان و کشتن او، درد و رنج و خونریزی شدیدی به شکار تحمیل می شود. ممکن است خود شما نیز مورد حمله حیوان زخمی قرار بگیرید. اینکار ضمنا باعث پخش شدن خورده های استخوان و مرمی در گوشت شکار می شود و مقدار زیادی از گوشت را ضایع می کند.
سعی کنید ریه حیوان را هدف بگیرید. قلب در پایین ناحیه سینه واقع شده و نخاع در بالای آن است. اگر مرمی به پایین یا بالای نقطه مورد هدفگیری نیز اصابت کند باز اثری مرگ آور و شدید خواهد داشت. بهترین نقطه در مرکز محوطه سینه درست پشت کتف حیوان است.
وقتی حیوان از پهلو دیده می شود، باید خط پشت پای حیوان را دنبال کرده و به وسط محوطه سینه برسید. کمی هدف را پایین بیاورید و شلیک کنید.
تصویر گوزن از پهلو با طرح محل ریه ها
اگر حیوان بشکل مورب ایستاده در ذهن خود جای ریه ها را شبیه سازی کنید و به وسط این محوطه بزنید.
تصویر گوزن در زاویه کج
تصویر گوزن از روبرو با طرح محل ریه ها
وقت گوزن را از بالای سر می بینید – از مخفیگاه درختی – هدفگیری نقطه ای در پشت شانه ها و در مرکز بدن حیوان، تیر را به نخاع و ریه ها و شاید حتی قلب حیوان بزند.
اگر وقتی متوجه گوزن شدید که پشتش به شماست از تیراندازی خودداری کنید. ضخامت بدن این حیوان مانع از رسیدن مرمی به ریه و قلب می شود و شلیک شما تنها باعث زخمی شدن ران و پشت حیوان خواهد شد.
تصویر گوزن از پشت
توجه به این نکته ضروری است که گاها گوزن واکنش آنی نسبت به برخورد مرمی به قفسه سینه اش نشان نمی دهد و این امر باعث می شود شکارچی فکر کند خطا زده. توجه کنید که اگر بعد از شلیک حیوان هنوز در آن موقعیت ایستاده یعنی ضربه را دریافت کرده و در شوک ناشی آن است و هم گیج تر از آن است که اقدام به فرار کند و هم قویتر از آن است که بلافاصله به زمین بیافتد. البته می توانید برای محکم کاری در این فاصله یک یا دو تیر دیگر نیز شلیک کنید اما اینکار موجب کشته تر شدن (!) گوزن نخواهد شد و فقط مقدار بیشتری از گوشت را ضایع خواهد کرد.
هدفگیری صحیح و انتخاب کالیبر و وزن مرمی
دقت کنید که مهمترین فاکتور در کشتن آنی و حرفه ای شکار، درست هدف قرار دادن آن است و اندازه کالیبر و وزن مرمی – گرین – آن تنها در رده دوم اهمیت است. پیش از شلیک باید احساس اطمینان زیادی از درست به هدف زدن آن داشته باشید. اگر در نقطه فرود گلوله تردیدی دارید شلیک نکنید. اگر مطمئن نیستنید که شکار همین الان شروع به دویدن کند، یا برگ درخت مانع دید درست شماست یا سرعت و جهت باد عوض شده یا مه صبحگاهی مانع از درست دیدن شما، از شلیک کردن خودداری کنید.
از تیراندازی در فواصل بعید – بالای 400 متر- خودداری کنید. کمتر کسی هست که بتواند در این چنین مسافتی درست هدفگیری کند و اغلب چنین شلیک هایی منجر به رمیدن گله یا از آن بدتر زخمی شدن حیوان و فرار آن می شوند.
شکار گوزن از چنان محبوبیت بالایی برخوردارست که چندین کتاب در مورد آن و تفنگ ها و کالیبرهای مناسب برای آن در بازار وجود دارد.
تصویر یک کتاب راهنمای سلاح و کالیبر مناسب شکار گوزن
کالیبرهای 7 میلیمتری و بالاتر (نظیر 270 رمینگتون و 30-30 وینچستر و 300 وینچستر مگنوم و 308 وینچستر و 338 وینچستر مگنوم) برای شکار گوزن دم سفید مناسب هستند و گرین آنها باید 150 و بالاتر باشد. ضمنا از مرمی های با نوک گرد نیز نباید استفاده شود چون پوست این حیوان کلفت است و بجای کشتن باعث زخمی شدنش می شود.
تصویر از حفره ایجاد شده در دنده گوزن توسط یک مرمی 300 وینچستر مگنوم
تصویری از کالیبرهای مناسب شکار گوزن
پاک کردن گوزن دم سفید
نکته اول – از قبل همه ملزومات را آماده کنید
پیش از ترک خودرو یا محل کمپ، ابزار و ملزومات مورد نیاز برای پاک کردن شکار را با خود بردارید. این ملزومات درست مشابه لوازم معرفی شده در شکار خرس – شامل انواع چاقو و اره و پارچه و کیسه و وسیله حمل لاشه و ... است که قبلا در موردش صحبت کردیم – هستند و از تکرار آنها در اینجا خودداری می کنیم.
نکته دوم – منظم و سازمان یافته عمل کنید
وقتی گوزن از پا افتاده از دویدن به سمت آن خودداری کنید. اگر حیوان هنوز نمرده باشد ممکن است به شما حمله کند یا از آن بدتر با دیدن شما هیجان زده شده و ادرنالین زیادی وارد خونش شود و این ماده باعث نادیده گرفته شدن درد و بالارفتن فشار خون می شود و حیوان ممکن است برخیزد و فرار کند. پس با احتیاط و آرامی به شکار نزدیک شوید و آماده زدن تیر خلاص باشید. توجه کنید که حیوان مرده ممکن است اسپاسم و پریدگی عضله از خود نشان دهد که ارادی نیست و ربطی به زنده بودن گوزن ندارد! پس از تیربارارن حیوان خودداری کنید! برای کسب اطمینان از مردن گوزن به حرکات قفسه سینه یا پلک زدن آن توجه کنید. اگر نگاه حیوان زل مانده آنگاه با احتیاط و با یک شاخه که لااقل یک متر طول داشته باشد آهسته به چشم حیوان بزنید تا معلوم شود هنوز زنده است یا خیر.
با کسب اطمینان از مردن حیوان می توانید به آن نزدیک شوید تا برچسب شکار را روی آن نصب کنید. اطلاعات لازم را روی برچسب نوشته و به آرواره زیرین یا پای عقبی حیوان ببندید که در صورت لزوم توسط شکاربانان قابل مشاهده باشد.
از شکار عکس بگیرید. آنرا در جهت نور بچرخانید و طوری قرار دهید که تا جای ممکن طبیعی بنظر برسد. اگر زبانش از دهانش بیرون زده آنرا به دهان برگردانید. خاشاک را از سر و روی حیوان پاک کنید.
حیوان را به موقعیتی ببرید که بتوانید براحتی آنرا پاک کنید. دقت کنید این موضع در نقطه ای باز و قابل دید باشد تا دیگر شکارچیان بتوانند براحتی شما را از شکار تمیز دهند. گوزن را رو به پشت بخوابانید و سعی کنید سرش در بالای شیب باشد.
شاید مایل باشید جلیقه و کت شکار را از تن خارج کنید تا خون آلود نشود. در این حالت روکش نارنجی رنگ را در بالای سرتان را از شاخه یا تیرکی آویزان کنید تا از دور دیده شود و ترجیحا جلیقه نارنجی را از تن درنیاورید.
مسیر برش را از جناق سینه به سمت پایین شکم ببرید اما از بریدن مقعد یا دستگاه تناسنلی خودداری کنید و از بریدن امعاء و احشاء در هنگام برش محوطه شکمی اجتناب کنید. مواظب باشید که مجرا ادرار را نبرید. از دوره آلت تناسلی یا رحم حیوان برش را انجام دهید. از بریدن غدد از پاها خودداری کنید چه اینکار می تواند منجر به آلوده شدن گوشت حیوان شود. بطور کلی اعضای داخلی شکم حیوان باید بدون صدمه مستقیم خارج شوند و با بریدن دورشان و جدا کردن آنها از درون بدنه حیوان بیرون آورده شوند و تا جای امکان خود اعضاء باید از بریدگی بدور باشند. بعد از خالی کردن محوطه شکمی حیوان می توانید تمیز کردن را از درون حفره ای که ایجاد کرده اید رو به بالا و ریه حیوان ادامه دهید. دل و جگر گوزن را دور نیاندازید! بسیار خوش خوراک و مغزی هستند و کباب خوبی می دهند.
تصویر گوزن در حال پاکسازی امعاء و احشاء
تصویر دل گوزن
بعد از پاکسازی، لاشه حیوان را به نقطه سایه داری ببرید و در مسیر عبور هوا آویزان کنید تا باقیمانده خونآبه ها از آن خارج شوند و خود لاشه نیز سرد شود. توصیه می شود که لاشه را سرپایین آویزان کنید.
تصویر گوزن آویزان شده
برای حمل لاشه از شکارگاه و بقیه جزئیات از همان توصیه های مربوط به شکار خرس استفاده کنید.
گوشت گوزن دم سفید در طول تاریخ زینت بخش سفره های زیادی بوده و تقریبا هرچه می شود با گوشت گوساله درست کرد در مورد گوشت گوزن نیز صدق می کند.
تصویر گوزن پاک شده و حاضر برای خرد کردن
تصویر بخش های مختلف لاشه گوزن با نام نوع گوشت و نوع خوراک مناسب برای آن قسمت
تصویر استیک گوشت گوزن
پیروز باشید
شمخال میرزا
Link to this log لینک به این نوشته - 12:33 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
دانستنی های شکار گوزن دم سفید
در این پست نگاهی داریم به ظرایف و نکات مربوط به ردیابی، شکار و پاک کردن گوزن دم سفید:
در تمام طول سال سر و گوش آب بدهید!
اگر امکانش را دارید در خارج از فصل شکار، خصوصا زمستان که زمین پوشیده از برف است، شکارگاه را برای مشاهده فعالیت های گوزن های دم سفید گهگاه مورد بررسی قرار دهید. در مناطق خیلی سرد، مثل شمال انتاریو و ساسکاچوان، یک زمستان سخت می تواند به قیمت از بین رفتن دم سفید های زیادی تمام شود. بررسی بهاره به شما اطلاعاتی در مورد تعداد رمه باقی مانده از سرمای زمستان می دهد. اگر با بلد محلی به شکار می روید از او بخواهید تا مشاهداتش را به شما بگوید.
تصویر مقایسه ای رد پای گوزن ماده Doe و گوزن نر Buck در سنین مختلف
مخفیگاه مرتفع شکار – درختی- را خیلی زودتر از شروع فصل شکار نصب کنید
لااقل یک ماه زودتر از شروع موسم شکار، مخفیگاه خود بر بالای درخت را نصب کنید تا با فرارسیدن فصل شکار، گوزن دم سفید تغییر محیطی را متوجه نشود. توجه کنید که هر جور سوراخ و روزنه ای برای دیده بانی و تیراندازی می خواهید داشته باشید را همان موقع انجام بدهید. باید درنظر داشت که شما در زیستگاه این جانور وارد شده اید و او شکل و شمایل درختان و تمام عوارض طبیعی را از حفظ است و فورا متوجه تغییر آن خواهد شد.
مخفیگاه درختی را در ارتفاع بالا نصب کنید
برای بیرون ماندن از زاویه دید عادی یک گوزن بالغ، باید ارتفاع مخفیگاه لااقل 14 فوت (4 متر) و ترجیحا 20 فوت (6 متر) باشد.
تصویر مخفیگاه درختی
مخفیگاه درختی را با مقداری مواد طبیعی مخفی کنید
درست است که درخت هر چه صاف تر و کم شاخ و برگ تر باشد برای بالا و پایین رفتن و نصب مخفیگاه راحت تر است، اما از طرف دیگر شما را تابلو می کند و براحتی دیده خواهید شد! پس بهتر است در حد امکان از استتار طبیعی و مصنوعی برای مخفی کردن جایگاه استفاده کنید و شاخ برگ درختی که روی آن هستید یکی از بهترین امکانات موجود برای شما خواهد بود. ضمنا در نقاطی که قانون شما را وادار نمی کند از پوشیدن روکش نارنجی رنگ روی دست و پایتان خودداری کنید. البته گوزن تا حد زیادی کوررنگ است و نارنجی را به طیف خاکستری می بیند اما بهر حال ممکن است جلب توجه کنید.
تصویر شکارچی با جلیقه نارنجی ایمنی بر بالای درخت
دنبال آثار و نشانه ها بگردید
خراشیده گی جای شاخ گوزن بر درختان و سنگ ها نشانه های خوبی هستند. یک خراشیدگی به پهنای ده سانتیمتر و بیشتر علامت وجود یک گوزن نر بزرگ است. گوزن های بزرگ خراش های بزرگی را در ارتفاع بالای درختان درست می کنند. رد پا ها نیز ایده خوبی در مورد مسیر حرکت گله به شما می دهند. هر چه جای پا بزرگتر باشد گوزن مربوطه بزرگتر است. وجود یک ناحیه مرتفع دارای مسیر های فرار متعدد با پوشش طبیعی خوب که آثار لگد مال شدن زیادی در آن هست و فضله حیوان در ریخته شده از نشانه های پیدا کردن مخفیگاه و خوابگاه گله است. مخفیگاه خود را در خوابگاه گله نصب نکنید بلکه در جهت موافق باد و تا جای امکان دورتر مستقرش کنید.
تصویر خراش شاخ روی درخت
خودتان را جای گوزن بگذارید!
دنبال جاهایی بگردید که نیازمندی های یک گوزن نر بالغ را برطرف می کند: آب، شبنم، خوراک، پوشش کف برای خواب، ... اینها را بیابید و گوزن ها را خواهید یافت. نقاط مورد علاقه این حیوان در نواحی مرطوب با پوشش علفی متراکم در نزدیکی یک درختزار متراکم است. اگر چنین موقعیتی را یافتید دنبال نشانه های حضور این حیوان نیز بگردید.
تصویر یک خوابگاه گوزن
به یک نقطه خاص گیر ندهید!
برنامه تان را طوری بچینید که تمام مدت شکار را در یک نقطه متمرکز نباشید. این امر خصوصا اگر تیرتان خطا رفت یا شکار شما را دید و فرار کرد، جدی بگیرید. البته جابجا کردن مخفیگاه درختی کار مشکلی است و شاید مجبور شوید در صورت لو رفتن موقعیت تان از مخفیگاه زمینی و یا صرفا استتار پارچه ای استفاده کنید.
تصویر شکارچی در استتار کامل در کمینگاه زمینی
تصویر یک خانم شکارچی در استتار کامل
حواستان به جهت باد و بوی بدنتان باشد
سعی کنید جهت حرکت گله را حدس بزنید و خودتان را در جهت مخالف باد نگاهدارید. دم سفید ها حس شامعه بسیار قوی ای دارند و براحتی شما را حس می کنند. گوزن ها هر چه بزرگتر باشند دماغشان تیز تر است و سریعتر واکنش نشان می دهند – در واقع دلیل بزرگ شدنشان هم همین زرنگی شان بوده! – از مایعات خنثی کننده بوی بدن استفاده کنید یا بوی خود را به بوی حیوان دیگری که برای گوزن بی خطر است تغییر دهید. دقت کنید که وقتی لباس شکار به تن دارید از بنزین زدن به ماشین یا حضور در قهوه خانه و بار خودداری کنید. بوی این محیط تا مدتها روی لباس شکار شما می ماند و براحتی توسط دم سفید احساس می شود. بجای مخفی کننده ها بوی بدن می توانید از اسپری های جذب کننده گوزن های نر استفاده کنید. این اسپری ها بوی گوزن ماده را شبیه سازی می کند و گوزن نر را قتلگاه می کشاند.
تصویر مواد جذاب گوزن نر
تصویر مواد مخفی کننده بوی انسان
باران و ریزبارش
باران ریز غبار مانند به نفع شما عمل می کند چون تا حدودی کار صداخفه کن را انجام می دهد اما باران شدید اصلا خوب نیست و گوزن را به درون درختزار می برد و تا مدتها اثری از آنها پیدا نخواهد شد. گوزن قادر است آمدن طوفان را حدس بزند و قبل و بعد از باران مثل دیوانه ها چرا می کند و شکمش را پر می کند در تمام طول مدت بارش ناپدید می شود. اگر بروز طوفان را در پیش بینی ها دیده اید، مخفیگاه را در نزدیکی چراگاه این حیوان دایر کنید. در خلال باران، اگر امکان داشت به ردیابی گوزن ها بپردازید. باران رد بوی شما را می شوید و مانع از رسیدن آن به گوزن ها می شود. ردیابی آنها در نزدیک محل خوابگاه گله فکر خوبی است چون احتمال اینکه در درختزار حاشیه خوابگاهشان مخفی شده باشند زیاد است.
خودتان را در جنگل گم نکنید!
هرگز بدون نقشه و قطب نما – و / یا جی پی اس – به درون جنگل نروید. حتی ورزیده ترین شکارچیان هم وقتی در حال دنبال کردن رد گوزن هستند مسیر و موقعیت را قاطی می کنند. در مورد جیره آب و خوراکتان هم مواظب باشید و بقیه ملزومات را هم قبل از پایین آمدن از درخت و راه افتادن در مسیر یکبار چک کنید تا همه را در مخفیگاه جا نگذاشته باشید. قبل از حرکت باید طول مدتی را که می خواهید دنبال گوزن بگردید انتخاب کنید و برای این مدت – به اضافه ذخیره اضطراری دو روزه – ملزومات و آذوقه و آب بردارید. بد نیست فهرستی از قبل تهیه کرده باشید و آنرا دوباره چک کنید.
زود راه بیافتید
برنامه تان را طوری بچینید که پیش از سپیده صبح راه بیافتید و تا تاریکی بیرون باشید. اینطوری خطر لو رفتن مخفیگاه به حداقل می رسد.
برنامه ریزی داشته باشید
اینکار را از ایام ردگیری و نشانه یابی پیش از فصل شکار شروع کنید. طرح و نقشه مربوط به مسیر ردیابی را آماده کنید و مشاهدات خود را یادداشت کنید. با فرارسیدن ایام شکار، آمار تغییرات هوا و خصوصا پیش بینی های مربوط به جهت باد را با دقت دنبال کنید. سایت های اینترنتی هواشناسی برای اینکار عالی هستند. مسیر های ردگیری شکار را با تکیه بر مشاهدات قبلی خود و با درنظر گرفتن اخبار هواشناسی تنظیم کنید.
آناتومی گوزن دم سفید که ریه ها و قلب و اعضای درونی را نشان می دهد
گوزن های دم سفید، علیرغم ظاهر ظریف و جثه کوچکشان، شکار های پوست کلفت و پرطاقتی هستند. اگر گلوله مرگبار نباشد بسرعت ناپدید خواهند شد. حتی اگر گلوله کاری باشد و گوزن فرصت فرارکوتاه مدتی پیدا کند، پیدا کردن لاشه آن کار بسیار سختی خواهد بود.
از هدف گرفتن سر و نخاع خودداری کنید. جمجمه این حیوان بسیار محکم و شیب دارست و ممکن است مرمی از روی آن کمانه کند. نیز بدلیل کوچک بودن محیط سر در مقایسه با بقیه بدن بسیار امکان دارد فک حیوان را بشکنید یا بینی اش را پاره کنید. هدف قرار دادن شانه حیوان به قصد شکستن آن، هر چند حیوان را زمین گیر می کند اما آن را فورا نمی کشد و با سقوط حیوان به زمین شما نیز امکان هدفگیری موثر خود را از دست می دهید و مجبور می شوید از مخفیگاه بیرون بیایید و تا رسیدن شما به بالای سر حیوان و کشتن او، درد و رنج و خونریزی شدیدی به شکار تحمیل می شود. ممکن است خود شما نیز مورد حمله حیوان زخمی قرار بگیرید. اینکار ضمنا باعث پخش شدن خورده های استخوان و مرمی در گوشت شکار می شود و مقدار زیادی از گوشت را ضایع می کند.
سعی کنید ریه حیوان را هدف بگیرید. قلب در پایین ناحیه سینه واقع شده و نخاع در بالای آن است. اگر مرمی به پایین یا بالای نقطه مورد هدفگیری نیز اصابت کند باز اثری مرگ آور و شدید خواهد داشت. بهترین نقطه در مرکز محوطه سینه درست پشت کتف حیوان است.
وقتی حیوان از پهلو دیده می شود، باید خط پشت پای حیوان را دنبال کرده و به وسط محوطه سینه برسید. کمی هدف را پایین بیاورید و شلیک کنید.
تصویر گوزن از پهلو با طرح محل ریه ها
اگر حیوان بشکل مورب ایستاده در ذهن خود جای ریه ها را شبیه سازی کنید و به وسط این محوطه بزنید.
تصویر گوزن در زاویه کج
تصویر گوزن از روبرو با طرح محل ریه ها
وقت گوزن را از بالای سر می بینید – از مخفیگاه درختی – هدفگیری نقطه ای در پشت شانه ها و در مرکز بدن حیوان، تیر را به نخاع و ریه ها و شاید حتی قلب حیوان بزند.
اگر وقتی متوجه گوزن شدید که پشتش به شماست از تیراندازی خودداری کنید. ضخامت بدن این حیوان مانع از رسیدن مرمی به ریه و قلب می شود و شلیک شما تنها باعث زخمی شدن ران و پشت حیوان خواهد شد.
تصویر گوزن از پشت
توجه به این نکته ضروری است که گاها گوزن واکنش آنی نسبت به برخورد مرمی به قفسه سینه اش نشان نمی دهد و این امر باعث می شود شکارچی فکر کند خطا زده. توجه کنید که اگر بعد از شلیک حیوان هنوز در آن موقعیت ایستاده یعنی ضربه را دریافت کرده و در شوک ناشی آن است و هم گیج تر از آن است که اقدام به فرار کند و هم قویتر از آن است که بلافاصله به زمین بیافتد. البته می توانید برای محکم کاری در این فاصله یک یا دو تیر دیگر نیز شلیک کنید اما اینکار موجب کشته تر شدن (!) گوزن نخواهد شد و فقط مقدار بیشتری از گوشت را ضایع خواهد کرد.
هدفگیری صحیح و انتخاب کالیبر و وزن مرمی
دقت کنید که مهمترین فاکتور در کشتن آنی و حرفه ای شکار، درست هدف قرار دادن آن است و اندازه کالیبر و وزن مرمی – گرین – آن تنها در رده دوم اهمیت است. پیش از شلیک باید احساس اطمینان زیادی از درست به هدف زدن آن داشته باشید. اگر در نقطه فرود گلوله تردیدی دارید شلیک نکنید. اگر مطمئن نیستنید که شکار همین الان شروع به دویدن کند، یا برگ درخت مانع دید درست شماست یا سرعت و جهت باد عوض شده یا مه صبحگاهی مانع از درست دیدن شما، از شلیک کردن خودداری کنید.
از تیراندازی در فواصل بعید – بالای 400 متر- خودداری کنید. کمتر کسی هست که بتواند در این چنین مسافتی درست هدفگیری کند و اغلب چنین شلیک هایی منجر به رمیدن گله یا از آن بدتر زخمی شدن حیوان و فرار آن می شوند.
شکار گوزن از چنان محبوبیت بالایی برخوردارست که چندین کتاب در مورد آن و تفنگ ها و کالیبرهای مناسب برای آن در بازار وجود دارد.
تصویر یک کتاب راهنمای سلاح و کالیبر مناسب شکار گوزن
کالیبرهای 7 میلیمتری و بالاتر (نظیر 270 رمینگتون و 30-30 وینچستر و 300 وینچستر مگنوم و 308 وینچستر و 338 وینچستر مگنوم) برای شکار گوزن دم سفید مناسب هستند و گرین آنها باید 150 و بالاتر باشد. ضمنا از مرمی های با نوک گرد نیز نباید استفاده شود چون پوست این حیوان کلفت است و بجای کشتن باعث زخمی شدنش می شود.
تصویر از حفره ایجاد شده در دنده گوزن توسط یک مرمی 300 وینچستر مگنوم
تصویری از کالیبرهای مناسب شکار گوزن
پاک کردن گوزن دم سفید
نکته اول – از قبل همه ملزومات را آماده کنید
پیش از ترک خودرو یا محل کمپ، ابزار و ملزومات مورد نیاز برای پاک کردن شکار را با خود بردارید. این ملزومات درست مشابه لوازم معرفی شده در شکار خرس – شامل انواع چاقو و اره و پارچه و کیسه و وسیله حمل لاشه و ... است که قبلا در موردش صحبت کردیم – هستند و از تکرار آنها در اینجا خودداری می کنیم.
نکته دوم – منظم و سازمان یافته عمل کنید
وقتی گوزن از پا افتاده از دویدن به سمت آن خودداری کنید. اگر حیوان هنوز نمرده باشد ممکن است به شما حمله کند یا از آن بدتر با دیدن شما هیجان زده شده و ادرنالین زیادی وارد خونش شود و این ماده باعث نادیده گرفته شدن درد و بالارفتن فشار خون می شود و حیوان ممکن است برخیزد و فرار کند. پس با احتیاط و آرامی به شکار نزدیک شوید و آماده زدن تیر خلاص باشید. توجه کنید که حیوان مرده ممکن است اسپاسم و پریدگی عضله از خود نشان دهد که ارادی نیست و ربطی به زنده بودن گوزن ندارد! پس از تیربارارن حیوان خودداری کنید! برای کسب اطمینان از مردن گوزن به حرکات قفسه سینه یا پلک زدن آن توجه کنید. اگر نگاه حیوان زل مانده آنگاه با احتیاط و با یک شاخه که لااقل یک متر طول داشته باشد آهسته به چشم حیوان بزنید تا معلوم شود هنوز زنده است یا خیر.
با کسب اطمینان از مردن حیوان می توانید به آن نزدیک شوید تا برچسب شکار را روی آن نصب کنید. اطلاعات لازم را روی برچسب نوشته و به آرواره زیرین یا پای عقبی حیوان ببندید که در صورت لزوم توسط شکاربانان قابل مشاهده باشد.
از شکار عکس بگیرید. آنرا در جهت نور بچرخانید و طوری قرار دهید که تا جای ممکن طبیعی بنظر برسد. اگر زبانش از دهانش بیرون زده آنرا به دهان برگردانید. خاشاک را از سر و روی حیوان پاک کنید.
حیوان را به موقعیتی ببرید که بتوانید براحتی آنرا پاک کنید. دقت کنید این موضع در نقطه ای باز و قابل دید باشد تا دیگر شکارچیان بتوانند براحتی شما را از شکار تمیز دهند. گوزن را رو به پشت بخوابانید و سعی کنید سرش در بالای شیب باشد.
شاید مایل باشید جلیقه و کت شکار را از تن خارج کنید تا خون آلود نشود. در این حالت روکش نارنجی رنگ را در بالای سرتان را از شاخه یا تیرکی آویزان کنید تا از دور دیده شود و ترجیحا جلیقه نارنجی را از تن درنیاورید.
مسیر برش را از جناق سینه به سمت پایین شکم ببرید اما از بریدن مقعد یا دستگاه تناسنلی خودداری کنید و از بریدن امعاء و احشاء در هنگام برش محوطه شکمی اجتناب کنید. مواظب باشید که مجرا ادرار را نبرید. از دوره آلت تناسلی یا رحم حیوان برش را انجام دهید. از بریدن غدد از پاها خودداری کنید چه اینکار می تواند منجر به آلوده شدن گوشت حیوان شود. بطور کلی اعضای داخلی شکم حیوان باید بدون صدمه مستقیم خارج شوند و با بریدن دورشان و جدا کردن آنها از درون بدنه حیوان بیرون آورده شوند و تا جای امکان خود اعضاء باید از بریدگی بدور باشند. بعد از خالی کردن محوطه شکمی حیوان می توانید تمیز کردن را از درون حفره ای که ایجاد کرده اید رو به بالا و ریه حیوان ادامه دهید. دل و جگر گوزن را دور نیاندازید! بسیار خوش خوراک و مغزی هستند و کباب خوبی می دهند.
تصویر گوزن در حال پاکسازی امعاء و احشاء
تصویر دل گوزن
بعد از پاکسازی، لاشه حیوان را به نقطه سایه داری ببرید و در مسیر عبور هوا آویزان کنید تا باقیمانده خونآبه ها از آن خارج شوند و خود لاشه نیز سرد شود. توصیه می شود که لاشه را سرپایین آویزان کنید.
تصویر گوزن آویزان شده
برای حمل لاشه از شکارگاه و بقیه جزئیات از همان توصیه های مربوط به شکار خرس استفاده کنید.
گوشت گوزن دم سفید در طول تاریخ زینت بخش سفره های زیادی بوده و تقریبا هرچه می شود با گوشت گوساله درست کرد در مورد گوشت گوزن نیز صدق می کند.
تصویر گوزن پاک شده و حاضر برای خرد کردن
تصویر بخش های مختلف لاشه گوزن با نام نوع گوشت و نوع خوراک مناسب برای آن قسمت
تصویر استیک گوشت گوزن
پیروز باشید
شمخال میرزا
Link to this log لینک به این نوشته - 12:33 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
14 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
Thursday, July 30, 2009
● شکار گوزن دم سفید – قسمت اول
دانستنی های گوزن دم سفید
در این پست نگاهی داریم به یکی از محبوب ترین نخجیر های استان انتاریو – و کشور کانادا – بنام گوزن دم سفید ( White-tailed deer) که شکار آن با تیرکمان و سلاح گرم بسیار رایج است.
گوزن دم سفید – بنام لاتین Odocoileus virginianus – که به نام گوزن ویرجینیا نیز شهرت دارد، گوزن متوسط القامه ایست بومی قاره آمریکا که در نواحی شمالی، مرکزی و جنوبی این قاره (تا کشور پرو) پراکنده شده. این حیوان در بعضی کشورهای اروپایی – نظیر فنلاند و جمهوری چک – و در کشور نیوزیلند نیز یافت می شود که در قرن نوزدهم توسط علاقه مندان به این حیوان به نواحی مذکور آورده شده اند.
نقشه پراکندگی دم سفید در آمریکای شمالی
جمعیت این گوزن در اطراف دریاچه های بزرگ آب شیرین مرزی بین کاناد و ایالات متحده با تغییر کاربری زمین به مزارع کشاورزی به سمت نواحی شمالی رانده شده و با گونه های کاریبو و موس همسایه شده اند. دم سفید ها قابلیت تطبیق پذیری بالایی دارند و می توانند خود را با محیط های جدید وفق دهند. بزرگترین گوزن های دم سفید را می توانید در نواحی مرزی بین کانادا و ایالات متحده یافت و با حرکت به سمت جنوب از جثه آنها کاسته می شود بطوری که کوچکترین آنها در جزایر فلوریدا در آمریکا و اغلب آمریکای مرکزی و جنوبی دیده می شوند.
گوزن دم سفید حیوان قدرتمندی است که قادرست با سرعتی بالای 60 کیلومتر در ساعت بدود، از حصار های بلندتر از 2 متر بپرد و در رودخانه با سرعت 20 کیلومتر در ساعت شنا کند. این حیوان فراوان ترین نخجیر بزرگ جثه در کاناداست و جمعیت این حیوان تنها در استان انتاریو بالغ بر 400 هزار راس برآورد می شود. طبق سرشماری ها و برآورد های تخمینی در سال 1982، جمعیت این حیوان درآمریکای شمالی به بیش از 15 میلیون راس می رسیده است. سرعت تولید مثل این حیوان بالاست و یک گله سالم در شرایط عادی می تواند طی یکسال جمعیت خود را دو برابر کند.
اگرچه در دسته بندی های اولیه این حیوان را در گروه جنگلی قرار داده بودند – بدلیل علاقه آن به زندگی در نقاط محفوظ درختی و حاشیه درختان، اما می تواند به همان سهولت در مرغزارها، بوته زارها و نواحی خشک نیمه بیابانی نیز زندگی کند.
تا همین اواخر، جانور شناسان تلاش داشتند تا این گونه جانوری را به مجموعه ای از زیر شاخه های تقسیم کنند اما آزمایش های ژنتیکی نشان داد که تنوع این نژاد بسیار کمتر از دسته بندی 30 تا 40 گروهی پیشنهادی از جانب محققین در قرن بیستم است.
پوست این حیوان در بهار و تابستان به رنگ قهوه ای- سرخ دیده می شود و در پاییز و زمستان به قهوه ای – خاکستری تغییر می کند. مشخصه بارز آن، ناحیه سفید رنگ زیر دم آن است و توسط این حیوان برای اعلام خطر به بقیه استفاده می شود.
گوزن نر آمریکای شمالی (که باک Buck نیز نامیده می شود) بین 60 تا 130 کیلوگرم وزن دارد و در مواردی گوزن هایی سنگینتر از 159 کیلوگرم نیز دیده شده اند. بزرگترین دم سفید ثبت شده در دنیا در ایالت مینسوتای آمریکا بوزن 226 کیلوگرم بوده است. گونه ماده (که دو Doe نامیده می شود) معمولا بین 40 تا 90 کیلوگرم وزن دارد. طول این – با احتساب دم- حیوان از 160 تا 220 سانتیمتر است و ارتفاع شانه آن از زمیت بین 80 تا 100 سانتیمتر است.
تصویر دم سفید نر
تصویر دم سفید ماده
گونه های این حیوان که در نواحی گرمسیر مرکزی و جنوبی قاره آمریکا زندگی می کنند از این ابعاد و اندازه ها کوچکترند و از نظر وزنی بیم 35 تا 50 کیلوگرم هستند.
نوع نر هر ساله در فاصله بین ماههای دسامبر تا مارس شاخ خود را از دست می دهد و در بهار مجددا شاخهایش سبز می شوند. در نوع ماده از هر ده هزار تا یکی دارای شاخ است که غالبا همراه با مشکل دو جنسی بودن است. باک هایی که شاخ هایشان شاخه شاخه نیست در اصطلاح اسپایکد باک می نامند (Spike به معنای پیکان و سرنیزه است). این پیکان ها می توانند خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشند. تصویر غلطی در افواه است که شاخ پیکانی مختص باک های جوان است.
تصویر اسپایکد باک
تحقیقات نشان داده است که شاخه شاخه شدن شاخ به وراثت و نوع تغذیه بستگی دارد و هر چه وضع خوراک ایشان بهتر باشد تعداد شاخه ها بیشتر می شود و می تواند تا هشت شاخه در هر شاخ داشته باشد. باید دقت کرد که تعداد شاخه ها و قطر آنها هیچ ربطی به سن گوزن ندارد و برای شناسایی تروفه نباید روی آن تاکید کرد. شاخص مناسب تر برای تشخیص سن حیوان طول منخرین – بینی – و نیز غلظت رنگ خاکستری در پوست آنهاست. طبعا بینی دراز تر و رنگ تیره تر نشاندهنده ارشد بودن گوزن در گله است.
شاخ ها در اوان رشد روکشی مخلمل مانند دارند و ممکن است طرحی متقارن یا بدون تقارن هندسی داشته باشند. پوسته پوشاننده شاخ ها در تابستان شروع به ریختن می کند و گوزن نیز با ساییدن شاخش به بدنه درختان به این پروسه سرعت می بخشد.
هر بخش از شاخ گوزن نام مخصوصی دارد که در طرح زیر دیده می شود:
تصویر طرح شاخ گوزن
رژیم غذایی
گوزن دم سفید دستگاه هاضمه ای چهار مخزنی دارد و هر مخزن وظیفه ای جداگانه داشته و ترکیب آنها گوزن را قادر می کند تا با سرعت حوزه وسیعی از مواد غذایی را فرو ببلعد و بعدا با رسیدن به منطقه ای امن به فکر هضم آن باشد. دم سفید ها مجموعه متنوعی از خوراک شامل حبوبات، برگ و ساقه گیاهان را می خورند. این حیوانات همچنین علاقه زیادی به ذرت، میوه های جنگلی و انواع قارچ ها – حتی گونه های سمی – و بوته های سماق سمی دارند. طبعا این برنامه غذایی تحت تاثیر فصل و شرایط محیطی است. دیده شده که دم سفید ها اقدام به خوردن پرنده های به تور افتاده توسط صیاد ها نیز کرده اند!
دستگاه هاضمه گوزن میزبان گروه پیچیده ای از باکتری ها است که با تغییر فصل و تعویض برنامه غذایی حیوان خود دستخوش تغییر می شوند و اگر در اینحالت حیوان غذایی خارج از فصل بدست بیاورد و بخورد نخواهد توانست آنرا هضم کند.
دشمنان طبیعی
درندگان متعددی در طبیعت از دشمنان این حیوان بشمار می روند. گرگ های خاکستری، کوگار ها، سوسمارهای آمریکایی (در نواحی گرمسیر) و جاگوار قادر به کشتن گوزن های بالغ هستند.
گرگ خاکستری در زمستان
گرگ خاکستری که یک دم سفید اسپایکد رو از پا درآورده
تصویر کوگار
تصویر سوسمار آمریکایی
تصویر جاگوار
درندگان کوچک جثه تر نظیر گربه وحشی (باب کت) و سیاهگوش (لینکس) و درندگان کند و تنبل نظیر خرس ها بیشتر در پی گوزن های نوزاد و یا بیمار هستند چون در حالت عادی قادر به تعقیب و گرفتن گوزن ها نیستند.
تصویر گربه وحشی
تصویر سیاهگوش
از بین رفتن تدریجی دشمنان طبیعی گوزن دم سفید در بعضی نواحی آمریکای شمالی منجر به انفجار جمعیت آنها در بعضی مناطق شده است. گونه ها نر در فصل جفت یابی بخاطر سرشاخ شدن های متعدد برای کسب جایگاه ممتاز در گله و نیز بخاطر جستجو در مسافت های طولانی بدنبال نوع ماده – که غالبا با کمبود در خوردن غذا و آب نیز همراه است – ممکن است شدیدا ضعیف شوند و این فرصت خوبی به درندگان کوچک جثه می دهد تا شانس خود را برای گرفتن و از پای درآوردن دم سفید های نر امتحان کنند.
ماده ها در هر سال در اواخر بهار – معمولا بین ماههای مه و ژوئن- بین یک تا سه راس می زایند که به این گوزن های جوان اصطلاحا فاون – Fawn- می گویند. فاون ها در خلال اولین تابستان نقطه های روشن روی پشت خود را از دست می دهند و تا رسیدن اولین زمستان وزنشان بین 20 تا 35 کیلوگرم می شود. فاون های نر در این سن اندکی از ماده ها بزرگتر هستند.
تصویر فاون
گوزن ها در نگهبانی از فرزندانشان بی قید هستند و گاها ممکن است یک فاون چند ساعت تنها بماند.
دم سفید ها بروش ها گوناگونی با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند که عبارتند از اصوات، بو، رفتار فیزیکی و نشانه گزاری. تمام گوزن های دم سفید قادر به تولید اصوات هستند و هر یک تون و آهنگ صدای منحصر بفرد خود را دارند. فاون ها صدایی زیر و تیز تولید می کنند که از آن برای فراخوانی مادرشان استفاده می کنند. ماده ها نیز قادر به تولید صدای زیر و تیز هستند و نیز غرغر مخصوصی از خود تولید می کنند که توجه تمام گوزن های نر اطراف را بخود جلب می کند. هر دو گونه از بینی خود صدایی در می آورند که علامت هشدار و اعلام خطر است. سیخ شدن دم و دیده شدن ناحیه سفید رنگ آن نیز یکی دیگر از روش های هشدار گروهی است. گوزن از شاخ و دندان خود برای علامت گزاری درختان نواحی زندگی خود استفاده می کنند.
بعضی گوزن های دم سفید مبتلا به ساس هستند که سالانه منجر به مرگ بیش از 100 هزار گوزن می شود. گوزن های کانادایی کمتر به این انگل مبتلا هستد که دلیلش را می شود کشته شدن حشرات در سرمای زمستان های سرد این کشور دانست. گوزن های در سال نزدیک به یک میلیارد دلار به مزارع و املاک خسارت وارد می کنند. اگر چه رویارویی مستقیم بین انسان و گوزن خیلی نادر است اما سالانه بطور متوسط چهار مورد از حمله و زخمی شدن انسان ها توسط گوزن ها ثبت می شود.
تصویر حمله یک دم سفید به ماشین پلیس
دم سفید ها مجهز به غدد متعددی هستند که آنها را قادر به تولید انواع بو می کند که بعضی از آنها بحدی قوی هستند که توسط شامئه انسان نیز قابل درکند.
در فصل جفتگیری گاها پیش می آید که در هنگام سرشاخ شدن گوزن های نر، شاخ هایشان در هم گیر می کند و آنقدر تقلا می کنند تا هر دو از پای در می آیند. تصویر زیر نشان دهنده یک نمونه از این وضعیت است:
تصویر دو گوزن با شاخ های در هم گره خورده
برای تشخیص این حیوان از روی رد پا به شکل و اندازه آن توجه کرده و نیز برای تمیز دادن آن از موس از شکل فضولات آن استفاده می کنند:
در پست بعدی به جزئیات مربوط به شکار این حیوان می پردازیم.
پیروز باشید
Link to this log لینک به این نوشته - 10:16 AM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
دانستنی های گوزن دم سفید
در این پست نگاهی داریم به یکی از محبوب ترین نخجیر های استان انتاریو – و کشور کانادا – بنام گوزن دم سفید ( White-tailed deer) که شکار آن با تیرکمان و سلاح گرم بسیار رایج است.
گوزن دم سفید – بنام لاتین Odocoileus virginianus – که به نام گوزن ویرجینیا نیز شهرت دارد، گوزن متوسط القامه ایست بومی قاره آمریکا که در نواحی شمالی، مرکزی و جنوبی این قاره (تا کشور پرو) پراکنده شده. این حیوان در بعضی کشورهای اروپایی – نظیر فنلاند و جمهوری چک – و در کشور نیوزیلند نیز یافت می شود که در قرن نوزدهم توسط علاقه مندان به این حیوان به نواحی مذکور آورده شده اند.
نقشه پراکندگی دم سفید در آمریکای شمالی
جمعیت این گوزن در اطراف دریاچه های بزرگ آب شیرین مرزی بین کاناد و ایالات متحده با تغییر کاربری زمین به مزارع کشاورزی به سمت نواحی شمالی رانده شده و با گونه های کاریبو و موس همسایه شده اند. دم سفید ها قابلیت تطبیق پذیری بالایی دارند و می توانند خود را با محیط های جدید وفق دهند. بزرگترین گوزن های دم سفید را می توانید در نواحی مرزی بین کانادا و ایالات متحده یافت و با حرکت به سمت جنوب از جثه آنها کاسته می شود بطوری که کوچکترین آنها در جزایر فلوریدا در آمریکا و اغلب آمریکای مرکزی و جنوبی دیده می شوند.
گوزن دم سفید حیوان قدرتمندی است که قادرست با سرعتی بالای 60 کیلومتر در ساعت بدود، از حصار های بلندتر از 2 متر بپرد و در رودخانه با سرعت 20 کیلومتر در ساعت شنا کند. این حیوان فراوان ترین نخجیر بزرگ جثه در کاناداست و جمعیت این حیوان تنها در استان انتاریو بالغ بر 400 هزار راس برآورد می شود. طبق سرشماری ها و برآورد های تخمینی در سال 1982، جمعیت این حیوان درآمریکای شمالی به بیش از 15 میلیون راس می رسیده است. سرعت تولید مثل این حیوان بالاست و یک گله سالم در شرایط عادی می تواند طی یکسال جمعیت خود را دو برابر کند.
اگرچه در دسته بندی های اولیه این حیوان را در گروه جنگلی قرار داده بودند – بدلیل علاقه آن به زندگی در نقاط محفوظ درختی و حاشیه درختان، اما می تواند به همان سهولت در مرغزارها، بوته زارها و نواحی خشک نیمه بیابانی نیز زندگی کند.
تا همین اواخر، جانور شناسان تلاش داشتند تا این گونه جانوری را به مجموعه ای از زیر شاخه های تقسیم کنند اما آزمایش های ژنتیکی نشان داد که تنوع این نژاد بسیار کمتر از دسته بندی 30 تا 40 گروهی پیشنهادی از جانب محققین در قرن بیستم است.
پوست این حیوان در بهار و تابستان به رنگ قهوه ای- سرخ دیده می شود و در پاییز و زمستان به قهوه ای – خاکستری تغییر می کند. مشخصه بارز آن، ناحیه سفید رنگ زیر دم آن است و توسط این حیوان برای اعلام خطر به بقیه استفاده می شود.
گوزن نر آمریکای شمالی (که باک Buck نیز نامیده می شود) بین 60 تا 130 کیلوگرم وزن دارد و در مواردی گوزن هایی سنگینتر از 159 کیلوگرم نیز دیده شده اند. بزرگترین دم سفید ثبت شده در دنیا در ایالت مینسوتای آمریکا بوزن 226 کیلوگرم بوده است. گونه ماده (که دو Doe نامیده می شود) معمولا بین 40 تا 90 کیلوگرم وزن دارد. طول این – با احتساب دم- حیوان از 160 تا 220 سانتیمتر است و ارتفاع شانه آن از زمیت بین 80 تا 100 سانتیمتر است.
تصویر دم سفید نر
تصویر دم سفید ماده
گونه های این حیوان که در نواحی گرمسیر مرکزی و جنوبی قاره آمریکا زندگی می کنند از این ابعاد و اندازه ها کوچکترند و از نظر وزنی بیم 35 تا 50 کیلوگرم هستند.
نوع نر هر ساله در فاصله بین ماههای دسامبر تا مارس شاخ خود را از دست می دهد و در بهار مجددا شاخهایش سبز می شوند. در نوع ماده از هر ده هزار تا یکی دارای شاخ است که غالبا همراه با مشکل دو جنسی بودن است. باک هایی که شاخ هایشان شاخه شاخه نیست در اصطلاح اسپایکد باک می نامند (Spike به معنای پیکان و سرنیزه است). این پیکان ها می توانند خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشند. تصویر غلطی در افواه است که شاخ پیکانی مختص باک های جوان است.
تصویر اسپایکد باک
تحقیقات نشان داده است که شاخه شاخه شدن شاخ به وراثت و نوع تغذیه بستگی دارد و هر چه وضع خوراک ایشان بهتر باشد تعداد شاخه ها بیشتر می شود و می تواند تا هشت شاخه در هر شاخ داشته باشد. باید دقت کرد که تعداد شاخه ها و قطر آنها هیچ ربطی به سن گوزن ندارد و برای شناسایی تروفه نباید روی آن تاکید کرد. شاخص مناسب تر برای تشخیص سن حیوان طول منخرین – بینی – و نیز غلظت رنگ خاکستری در پوست آنهاست. طبعا بینی دراز تر و رنگ تیره تر نشاندهنده ارشد بودن گوزن در گله است.
شاخ ها در اوان رشد روکشی مخلمل مانند دارند و ممکن است طرحی متقارن یا بدون تقارن هندسی داشته باشند. پوسته پوشاننده شاخ ها در تابستان شروع به ریختن می کند و گوزن نیز با ساییدن شاخش به بدنه درختان به این پروسه سرعت می بخشد.
هر بخش از شاخ گوزن نام مخصوصی دارد که در طرح زیر دیده می شود:
تصویر طرح شاخ گوزن
رژیم غذایی
گوزن دم سفید دستگاه هاضمه ای چهار مخزنی دارد و هر مخزن وظیفه ای جداگانه داشته و ترکیب آنها گوزن را قادر می کند تا با سرعت حوزه وسیعی از مواد غذایی را فرو ببلعد و بعدا با رسیدن به منطقه ای امن به فکر هضم آن باشد. دم سفید ها مجموعه متنوعی از خوراک شامل حبوبات، برگ و ساقه گیاهان را می خورند. این حیوانات همچنین علاقه زیادی به ذرت، میوه های جنگلی و انواع قارچ ها – حتی گونه های سمی – و بوته های سماق سمی دارند. طبعا این برنامه غذایی تحت تاثیر فصل و شرایط محیطی است. دیده شده که دم سفید ها اقدام به خوردن پرنده های به تور افتاده توسط صیاد ها نیز کرده اند!
دستگاه هاضمه گوزن میزبان گروه پیچیده ای از باکتری ها است که با تغییر فصل و تعویض برنامه غذایی حیوان خود دستخوش تغییر می شوند و اگر در اینحالت حیوان غذایی خارج از فصل بدست بیاورد و بخورد نخواهد توانست آنرا هضم کند.
دشمنان طبیعی
درندگان متعددی در طبیعت از دشمنان این حیوان بشمار می روند. گرگ های خاکستری، کوگار ها، سوسمارهای آمریکایی (در نواحی گرمسیر) و جاگوار قادر به کشتن گوزن های بالغ هستند.
گرگ خاکستری در زمستان
گرگ خاکستری که یک دم سفید اسپایکد رو از پا درآورده
تصویر کوگار
تصویر سوسمار آمریکایی
تصویر جاگوار
درندگان کوچک جثه تر نظیر گربه وحشی (باب کت) و سیاهگوش (لینکس) و درندگان کند و تنبل نظیر خرس ها بیشتر در پی گوزن های نوزاد و یا بیمار هستند چون در حالت عادی قادر به تعقیب و گرفتن گوزن ها نیستند.
تصویر گربه وحشی
تصویر سیاهگوش
از بین رفتن تدریجی دشمنان طبیعی گوزن دم سفید در بعضی نواحی آمریکای شمالی منجر به انفجار جمعیت آنها در بعضی مناطق شده است. گونه ها نر در فصل جفت یابی بخاطر سرشاخ شدن های متعدد برای کسب جایگاه ممتاز در گله و نیز بخاطر جستجو در مسافت های طولانی بدنبال نوع ماده – که غالبا با کمبود در خوردن غذا و آب نیز همراه است – ممکن است شدیدا ضعیف شوند و این فرصت خوبی به درندگان کوچک جثه می دهد تا شانس خود را برای گرفتن و از پای درآوردن دم سفید های نر امتحان کنند.
ماده ها در هر سال در اواخر بهار – معمولا بین ماههای مه و ژوئن- بین یک تا سه راس می زایند که به این گوزن های جوان اصطلاحا فاون – Fawn- می گویند. فاون ها در خلال اولین تابستان نقطه های روشن روی پشت خود را از دست می دهند و تا رسیدن اولین زمستان وزنشان بین 20 تا 35 کیلوگرم می شود. فاون های نر در این سن اندکی از ماده ها بزرگتر هستند.
تصویر فاون
گوزن ها در نگهبانی از فرزندانشان بی قید هستند و گاها ممکن است یک فاون چند ساعت تنها بماند.
دم سفید ها بروش ها گوناگونی با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند که عبارتند از اصوات، بو، رفتار فیزیکی و نشانه گزاری. تمام گوزن های دم سفید قادر به تولید اصوات هستند و هر یک تون و آهنگ صدای منحصر بفرد خود را دارند. فاون ها صدایی زیر و تیز تولید می کنند که از آن برای فراخوانی مادرشان استفاده می کنند. ماده ها نیز قادر به تولید صدای زیر و تیز هستند و نیز غرغر مخصوصی از خود تولید می کنند که توجه تمام گوزن های نر اطراف را بخود جلب می کند. هر دو گونه از بینی خود صدایی در می آورند که علامت هشدار و اعلام خطر است. سیخ شدن دم و دیده شدن ناحیه سفید رنگ آن نیز یکی دیگر از روش های هشدار گروهی است. گوزن از شاخ و دندان خود برای علامت گزاری درختان نواحی زندگی خود استفاده می کنند.
بعضی گوزن های دم سفید مبتلا به ساس هستند که سالانه منجر به مرگ بیش از 100 هزار گوزن می شود. گوزن های کانادایی کمتر به این انگل مبتلا هستد که دلیلش را می شود کشته شدن حشرات در سرمای زمستان های سرد این کشور دانست. گوزن های در سال نزدیک به یک میلیارد دلار به مزارع و املاک خسارت وارد می کنند. اگر چه رویارویی مستقیم بین انسان و گوزن خیلی نادر است اما سالانه بطور متوسط چهار مورد از حمله و زخمی شدن انسان ها توسط گوزن ها ثبت می شود.
تصویر حمله یک دم سفید به ماشین پلیس
دم سفید ها مجهز به غدد متعددی هستند که آنها را قادر به تولید انواع بو می کند که بعضی از آنها بحدی قوی هستند که توسط شامئه انسان نیز قابل درکند.
در فصل جفتگیری گاها پیش می آید که در هنگام سرشاخ شدن گوزن های نر، شاخ هایشان در هم گیر می کند و آنقدر تقلا می کنند تا هر دو از پای در می آیند. تصویر زیر نشان دهنده یک نمونه از این وضعیت است:
تصویر دو گوزن با شاخ های در هم گره خورده
برای تشخیص این حیوان از روی رد پا به شکل و اندازه آن توجه کرده و نیز برای تمیز دادن آن از موس از شکل فضولات آن استفاده می کنند:
در پست بعدی به جزئیات مربوط به شکار این حیوان می پردازیم.
پیروز باشید
Link to this log لینک به این نوشته - 10:16 AM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
10 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
Monday, July 27, 2009
● تعداد سلاح های گرم در استان انتاریو
طبق آمار موجود در سال 2006 تعداد سلاح های موجود در استان انتاریو عبارت بوده اند از
1839155 – یک میلیون و هشتصد و سی و نه هزار و یکصد و پنجاه و پنج - قبضه تفنگ در گروه بدون محدودیت، شامل گلوله زنی و ساچمه زنی و خفیف.
75348 – هفتاد و پنج هزار و سیصد و چهل و هشت – قبضه سلاح در گروه غیرمجاز که کلکسیونر ها با اخذ مجوز برای موجودی قبلی خود اجازه نگهداری آنرا داشته اند. شامل سلاح های تمام خودکار، لوله بریده یا کوتاه تر از حد مجاز.
140024 – یکصد و چهل هزار و بیست چهار – قبضه سلاح کمری.
با توجه به اینکه استان انتاریو در سال 2006 حدود 13 میلیون نفر ساکن داشته است، رقم قابل ملاحظه ای است. تعداد افراد دارای مجوز در مناطق شهری کمتر از مناطق خارج از مرکز می باشد.
طبعا این تعداد در سه سال گذشته رشد داشته و امروزه در کانادا نزدیک به ده درصد جمعیت دارای سلاح گرم هستند.
سهولت خرید سلاح در انتاریو – خصوصا در گروه بدون محدودیت (که قبلا در موردش صحبت کرده ایم)- و سرعت پروسه انتقال سند که توسط مغازه دار از طریق اینترنت و ظرف چند دقیقه انجام می شود و مشتری را قادر می کند بلافاصله اسلحه را با خود ببرد، در کنار ارزانی نسبی سلاح گرم، از عوامل اصلی رشد این بازار در انتاریو و کانادا بشمار می روند.
در این تصویر نقشه تراکم دارندگان سلاح را در استان انتاریو مشاهده می کنید:
پیروز باشید
Link to this log لینک به این نوشته - 12:25 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
طبق آمار موجود در سال 2006 تعداد سلاح های موجود در استان انتاریو عبارت بوده اند از
1839155 – یک میلیون و هشتصد و سی و نه هزار و یکصد و پنجاه و پنج - قبضه تفنگ در گروه بدون محدودیت، شامل گلوله زنی و ساچمه زنی و خفیف.
75348 – هفتاد و پنج هزار و سیصد و چهل و هشت – قبضه سلاح در گروه غیرمجاز که کلکسیونر ها با اخذ مجوز برای موجودی قبلی خود اجازه نگهداری آنرا داشته اند. شامل سلاح های تمام خودکار، لوله بریده یا کوتاه تر از حد مجاز.
140024 – یکصد و چهل هزار و بیست چهار – قبضه سلاح کمری.
با توجه به اینکه استان انتاریو در سال 2006 حدود 13 میلیون نفر ساکن داشته است، رقم قابل ملاحظه ای است. تعداد افراد دارای مجوز در مناطق شهری کمتر از مناطق خارج از مرکز می باشد.
طبعا این تعداد در سه سال گذشته رشد داشته و امروزه در کانادا نزدیک به ده درصد جمعیت دارای سلاح گرم هستند.
سهولت خرید سلاح در انتاریو – خصوصا در گروه بدون محدودیت (که قبلا در موردش صحبت کرده ایم)- و سرعت پروسه انتقال سند که توسط مغازه دار از طریق اینترنت و ظرف چند دقیقه انجام می شود و مشتری را قادر می کند بلافاصله اسلحه را با خود ببرد، در کنار ارزانی نسبی سلاح گرم، از عوامل اصلی رشد این بازار در انتاریو و کانادا بشمار می روند.
در این تصویر نقشه تراکم دارندگان سلاح را در استان انتاریو مشاهده می کنید:
پیروز باشید
Link to this log لینک به این نوشته - 12:25 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
3 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
Wednesday, July 15, 2009
● نگاهی به مبانی تنظیف و نگهداری سلاح گرم
تمیز نگاهداشتن سلاح و رسیدگی و روغنکاری آن یکی از مهمترین راههای تضمین عمر طولانی و عملکرد درست آن است. با توجه به تنوع انواع و درجه آلودگی لوله و سیستم خوراک رسانی و احتراق، راه یکسانی برای تمیز کردن سلاح وجود ندارد. اما در اینجا تلاش می کنیم تا مبانی تمیزکردن سلاح های گرم را مورد بررسی قرار بدهیم.
نیز قابل توصیه است که بعد از پایان تیراندازی سلاح را در اسرع وقت تمیز کنید تا ضایعات باقیمانده در اسلحه فرصت خشک شدن و استحکام پیدا نکنند.
هر شکارچی موظف است تا از صحت عملکرد سلاح گرم و تمیز بودن آن پیش از حرکت به قصد شکار اطمینان حاصل کند. رعایت این امر نه فقط به دقت سلاح در هنگام تیراندازی می افزاید که احتمال عملکرد درست مکانیزم خوراک رسانی و احتراق را نیز بالا می برد. (البته باید توجه کنیم که تفنگ بلافاصله بعد از پاک کردن لوله، بخاطر چرب شدن خان درون لوله، بجای درست چرخانیدن مرمی آنرا سر می دهد و این باعث می شود که یکی دو گلوله اول آفست زیادتری از حالت عادی اسلحه داشته باشند. پس پیش از استفاده از تفنگ برای هدفگیری نخجیر باید یکی دوباره اسلحه پر و خالی شده باشد تا در دقیقترین وضعیت خود عمل کند.
اکنون بیایید نگاهی کنیم به مبانی پاک کردن سلاح در منزل
در اینجا نگاهی داریم به فهرست ملزومات اینکار:
- کتابچه راهنمای اسلحه – در صورت وجود
- پایه نگهداری اسلحه در وضعیت افقی در مدت تنظیف – می تواند از چند تخته و یک پتو نیز تشکیل شده باشد.
تصویر یک پایه تفنگ
- سنبه تنظیف – Cleaning Rod – و یا ریسمان لوله – Bore Snake
- سر سنبه شکافدار یا پیچی – Jag- برای استفاده از کهنه تنظیف
- برس برنجی در سایز مناسب برای عبور از لوله
- کهنه های تنظیف در ابعاد مناسب برای عبور از لوله – ترجیحا پارچه پنبه ای
- دستکش لاستیکی – دستکش ظرفشویی هم مناسب است
- ست آچار پیچ گوشتی مخصوص اسلحه سازی – یا لااقل آچارهای مناسب اسلحه شما
- مایع حلال مخصوص تنظیف سلاح، روغن و گریس
- برس کوتاه برنجی یا مسی یا یک مسواک دست دوم
- چراغ قوه لوله – در اندازه ای که از درون لوله عبور کند.
- کهنه های خشک و تمیز
- محافظ چشم.
و طبعا انتظار می رود پیش از شروع به تنظیف، موارد ایمنی زیر را نیز رعایت کرده باشید:
- لوله را در جهتی امن نگاهدارید.
- از خالی بودن سلاح کسب اطمینان کنید - خشاب و فشنگ ها را درآورده و محفظه احتراق را بازدید کنید.
- میز کار را از هرگونه اشیاء زاید خالی کرده و تمیز و خشک کنید.
- مهمات را از سلاح دور کنید.
- دقت کنید محل کار از تهویه مناسب برخوردار باشد.
- در تمام مدت کار از عینک ایمنی و دستکش لاستیکی استفاده کنید.
اگر امکانش هست، همواره تنظیف را از سمت گلنگدن انجام دهید. اینکار باعث می شود تا دوده و ضایعات موجود در لوله از نوک آن خارج شود و عملیات تنظیف منجر به خط افتادن و صدمه خوردن دهانه لوله نشود. برای باز کردن گلنگدن – اگر امکانش هست – از راهنمای کارخانه استفاده کنید.
شش مرحله استاندارد در تنظیف سلاح
مرحله اول
یک برس تنظیف را که در اندازه لوله سلاح است به سر سنبه وصل کنید. غالبا پایه برس ها فرز خورده است و براحتی در سر سنبه می پیچد و نصب می شود. مقدار اندکی مایع تنظیف را در یک ظرف کوچک و عمیق – مثل قوطی فیلم عکاسی – بریزید و برس را در آن بخیسانید. از فروکردن مستقیم برس در شیشه مایع تنظیف خودداری کنید زیرا با کثیف بودن برس، مقداری دوده و براده وارد کل مایع شده و آنرا کثیف می کند.
مرحله دوم
سنبه را به همراه برس مرطوب در مایع تنظیف را بدقت وارد لوله کنید و مراقب باشید مایع تنظیف روی بدنه اسلحه خصوصا قنداق آن نریزد. سنبه را در طول لوله بجلو ببرید تا از سر لوله بیرون بزند. اینکار را چند بار تکرار کنید – مثلا 10 مرتبه - تا ضایعات و دوده چسبیده بروی خان ها از بدنه لوله جدا شوند.
مرحله سوم
برس را از سر سنبه باز کرده و سر سنبه شکافدار را ببندید و کهنه تنظیفی مناسب کالیبر لوله به آن متصل کنید. اکنون سنبه را بدرون لوله بکشید و از اسلحه خارج کنید. سپس با استفاده از چراغ قوه مخصوص لوله را بررسی کنید. اگر هنوز دوده در لوله دیده می شود، کهنه دیگری به سر سنبه ببندید و تمیز کردن را ادامه دهید تا دیگر دوده ای در لوله باقی نماند. اگر حین کار متوجه شدید که روی خود سنبه را دوده و ضایعات کثیف کرده فورا تمیزش کنید.
مرحله چهارم
اکنون یک کهنه تمیز و روغن خورده را به سر سنبه متصل کرده و در لوله فروببرید تا از سمت دیگر خارج شود. این روغن مانع از زنگ زدگی درون لوله خواهد شد. اکنون لوله اسلحه تمیز است.
مرحله پنجم
از برس کوتاه مسی یا مسواک قدیمی برای تمیز کردن گلنگدن و مسیر آن روی سلاح و محفظه استفاده کنید و هر گونه دوده و ضایعات را پاک کنید. سپس با کهنه ای تمیز این مجموعه را بدقت تمیز کنید و لایه نازکی از روغن روی آن بکشید.
مرحله ششم
تمام اسلحه را از ابتدا تا انتها با یک کهنه تمیز که کمی روغنی است دستمال بکشید.
توجه کنید که اگر امکان باز کردن و درآوردن گلنگدن وجود ندارد، باید از سرلوله اقدام به تنظیف کنید. در طی این مدت حتما کهنه تمیزی را در کف محفظه احتراق و محوطه خوراک رسان نگهدارید تا دوده و ضایعات بدرون این ناحیه نریزد.
چند نکته قابل توجه:
در مورد کیفیت برس و کهنه های تنظیف مطلقا خسیس بازی در نیاورید! این ها مهمترین ترین ابزارهای تنظیف هستند و اگر کیفیتشان خوب نباشد کار پیش نمی رود و ممکن است به لوله هم صدمه بزنید! استفاده از سرسنبه های نوک تیز که در کهنه فرو می روند و بعد با بیرون زدن از لوله آنرا بیرون می اندازند ارجح است. مارکهای سینکلر و اکیوپرو برای این منظور خوب هستند. سری سینکلر راهنمای نوع کهنه تنظیف مناسب برای سر سنبه مورد نظر را هم دارد. البته بعد از مدتی خودتان دستان می آید که کدام سر سنبه با کدام کهنه تنظیف بهتر کار می کند.
تصویر یک سرسنبه اکیوپرو
تصویر یک ست سرسنبه اکیوپرو
برای برس حتما از نوع برنجی با مغزی برنجی استفاده کنید و از نوع آهنی شدیدا دوری کنید. برس های نایلونی برای استعمال پاک کننده های قوی مجهز به آمونیوم - که برای حل کردن ضایعات مس در درون لوله بکار می روند – خوبند. برای فرچه پنبه ای حتما از نوع طبیعی آن که با ریسمان برنجی به هم بافته شده استفاده کنید.
برای ساچمه زنی خوب است که سایز برس برنجی بکار رفته یک درجه از سایز گیج اسلحه بالاتر باشد. مثلا سایز 10 را برای تفنگ گیج 12 استفاده کنید. برس های Tornado نیز خوب هستند. تولید کننده های معروف این برس ها عبارتند از Sinclair و ProShot و Dewey و Midway و Brownells.
تصویر برس برنجی شاتگان ساخت کارخانه سنیکلر
در مورد مسیریاب لوله – Bore guide – که در تفنگ های گلنگدنی جایگزین گلنگدن شده و اجازه دسترسی راحت به لوله را از مسیر گلنگدن می دهد، استفاده از محصولات Sinclair و Stoney Point و Dewey مجهز به منافذ ورود مایع تنظیف توصیه می شود.
عکس چند مسیریاب محصول استونی پوینت
منفذ ورودی این مسیریاب ها به شما امکان می دهد مایع تنظیف یا ماده محافظ را مستقیما به درون کهنه تنظیف یا سرسنبه پنبه ای برسانید و از ریختن آن روی دست یا قندان اسلحه جلوگیری می کند.
در این سوی دنیا ماشاالله هر ماه یک مایع تنظیف جدید در بازار ظاهرا می شود و ادعای معجزه دارد! نیازی نیست با آمدن هر فرمول جدید، شیشه های قبلی را در خاکروبه بیاندازید و دست در جیبتان ببرید. یک مایع تنظیف خوب، مثل محصولات Shooter’s Choice که براحتی دوده باروت و باقیمانده پلاستیک را در خود حل می کند و نیز تا حد زیادی مس باقیمانده در لوله را هم برمی دارد، برای تمیزکاری کافیست.
تصویر مایع تنظیف محصول شوترزچویس
اگر بعد از تنظیف با شوترزچویس، هنوز آثار مس در لوله مشهود بود، بروید سراغ مایع Sweets 7.62. بعد برای پاک کردن از لوله باید از مایع Hoppe’s No 9 استفاده کنید. بعد از اتمام تنظیف، دو یا سه کهنه تمیز را از لوله عبور دهید تا آنرا تمیز و خشک کند.
تصویر مایع هاپس شماره 9
تصویر مایع سوییت 7.62 که پاک کننده ای نیرومندی است
اگر هنوز آثار مالیده شدن مس در روی خوان ها دیده می شود، یک سرسمبه پنبه ای ببندید، آنرا از لوله بیرون بزنید و به محلول سوییت 7.62 آغشته کنید و به بدرون لوله بکشید و بعد 15 مرتبه آنرا به آرامی در امتداد لوله عقب و جلو ببرید بدون اینکه از لوله بیرون بزند. سپس دوباره محلول بزنید و 15 مرتبه دیگر سنبه را عقب و جلو کنید.
دقت کنید که محلول مذکور خیلی قوی است و نباید بیش از یک ربع ساعت در لوله بماند. در پایان کار یک کهنه تمیز را از لوله عبور دهید تا باقیمانده این ماده آبی رنگ از لوله بدر آید. سپس دو کهنه آغشته به محلول Hoppe No 9 را پشت سر هم از لوله عبور دهید و در پایان دو کهنه تمیز را از لوله بگذرانید. برای حسن ختام یک کهنه آغشته به ماده محافظ ضد زنگ شوترزچویس را نیز در همین مسیر عبور دهید.
برای محافظت بیرونی سلاح، می شود از مواد واکسی بجای روغن استفاده کرد. واکس محافظ قویتری در برابر رطوبت است و به چوب یا پلاستیک آسیب نمی رساند و گرد و خاک را نیز به خود جذب نمی کند. کمپانی Brownell واکس های خوبی دارد که از بخش های فلزی و چوبی و چرمی سلاح بطور همزمان محافظت می کند و یک قوطی آن مدتها جوابگوی نیاز شماست.
تصویر واکس براونل
اگر در هوای سرد و پر بارش به تیراندازی و شکار می روید، واکس قوی تری نیاز دارید که برای آن می توانید از واکس چوب کفپوش نیز استفاده کنید. برای محافظت بخش های فلزی متحرک می توانید از گریس مخصوص شوترز چویس بنام All Weather Grease استفاده کنید.
تصویر گریس آل وتر کمپانی شوترز چویس
نیز استفاده از Remington Dri Lube برای قطعات داخلی تفنگ توصیه می شود زیرا که در سرما لخته نمی شود. در داخل لوله یک لایه نازک از مواد محافظی نظیر Break Free CLP یا Hoppe’s MDL یا Shooter’s Choice Rust Prevent توصیه می شود.
تمیز کردن ساچمه زنی ها، با توجه به اینکه ملقمه ای از دوده باروت و پلاستیک نمد و سرب یا مس ساچمه ها به دیواره داخلی لوله هایشان مالیده می شود، دردسر بیشتری دارد. برای شروع لوله ها از قاب بدنه باز کنید. سپس مقداری از محلول Shooter’s Choice Shotgun and Choke Tube Cleaner را بدرون لوله اسپری کنید – یا دو کهنه خیس به این ماده را از هر لوله عبور دهید و بگذارید لوله ها 10 دقیقه بحال خود باشند. در اینحالت ورآمدن پلاستیک نمد مالیده شده به داخل لوله به آن شکل زمخت و خراشیده ای می دهد. اصلا وحشت نکنید! باید همینطوری ور بیاید تا بشود پاکش کرد!
تصویر اسپری شوترزچویس مخصوص ساچمه زنی
در این هنگام یک کهنه آغشته به محلول را با استفاده از برسی برنجی که یک درجه بزرگتر از گیج تفنگ شماست از لوله عبور دهید. دقت ویژه ای در مورد محفظه احتراق و خصوص مخروطی آن داشته باشید. سپس دو کهنه خیس محلول و در پی آن دو کهنه خشک از لوله رد کنید.
اگر علیرغم تمام این تمهیدات، هنوز بقایای نمد پلاستیکی در لوله مشهود بود، مقداری پشم فولاد – 0000 Steel Wool – را دور برس برنجی بپیچید ده مرتبه دیگر سمبه بزنید و مجددا دو بار کهنه آغشته به محلول و در پی آن یک کهنه آغشته به محلول محافظ ضد زنگ شوترزچویس از لوله عبور دهید.
تصویر پشم فولاد نمره 0000
اگر ساچمه زنی کمرشکن است، در هربار تنظیف، حتما مفصل و بست را روغنکاری کنید. هر 10 سال یکبار نیز ساچمه زنی را به تفنگ سازی ببرید و از استادکار بخواهید که تمام اکشن را باز کند و تمیز کرده و روغنکاری کند. اگر ساچمه زنی دستکش است، لااقل یکبار در هر فصل تا جای ممکن اسلحه را از هم باز کنید و تمام اجزاء مکانیکی – خصوصا مکانیزم ماشه – را روغنکاری کنید.
در تمیز کردن اسلحه، شرایط اقلیمی و نیز شرایط شکارگاه، اثر تعیین کننده دارند. فی المثل اگر به شکار پرندگان آب نشین می روید و با بارندگی و باد شدید روبرو هستید، تنظیف و روغنکاری و محافظت اسلحه فوریت بیشتری دارد تا زمانیکه در دشتی خشک و زیر آفتاب درخشان در کمین شکار نشسته اید.
قاعده کلی این است که اسلحه را باید در اسرع وقت تمیز کرد و خوب حفاظت نمود تا یک عمر به شما خدمت کند. حتی اگر بشود در شکارگاه یا میدان تیر اینکار کرد بهتر از صبر کردن تا زمان برگشت به منزل است. کیت های متعددی برای تنظیف در شکارگاه و میدان وجود دارند که در تصویر زیر یک نمونه آن ساخت کارخانه Gerber را مشاهده می کنید.
پیروز باشید
Link to this log لینک به این نوشته - 1:26 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
تمیز نگاهداشتن سلاح و رسیدگی و روغنکاری آن یکی از مهمترین راههای تضمین عمر طولانی و عملکرد درست آن است. با توجه به تنوع انواع و درجه آلودگی لوله و سیستم خوراک رسانی و احتراق، راه یکسانی برای تمیز کردن سلاح وجود ندارد. اما در اینجا تلاش می کنیم تا مبانی تمیزکردن سلاح های گرم را مورد بررسی قرار بدهیم.
نیز قابل توصیه است که بعد از پایان تیراندازی سلاح را در اسرع وقت تمیز کنید تا ضایعات باقیمانده در اسلحه فرصت خشک شدن و استحکام پیدا نکنند.
هر شکارچی موظف است تا از صحت عملکرد سلاح گرم و تمیز بودن آن پیش از حرکت به قصد شکار اطمینان حاصل کند. رعایت این امر نه فقط به دقت سلاح در هنگام تیراندازی می افزاید که احتمال عملکرد درست مکانیزم خوراک رسانی و احتراق را نیز بالا می برد. (البته باید توجه کنیم که تفنگ بلافاصله بعد از پاک کردن لوله، بخاطر چرب شدن خان درون لوله، بجای درست چرخانیدن مرمی آنرا سر می دهد و این باعث می شود که یکی دو گلوله اول آفست زیادتری از حالت عادی اسلحه داشته باشند. پس پیش از استفاده از تفنگ برای هدفگیری نخجیر باید یکی دوباره اسلحه پر و خالی شده باشد تا در دقیقترین وضعیت خود عمل کند.
اکنون بیایید نگاهی کنیم به مبانی پاک کردن سلاح در منزل
در اینجا نگاهی داریم به فهرست ملزومات اینکار:
- کتابچه راهنمای اسلحه – در صورت وجود
- پایه نگهداری اسلحه در وضعیت افقی در مدت تنظیف – می تواند از چند تخته و یک پتو نیز تشکیل شده باشد.
تصویر یک پایه تفنگ
- سنبه تنظیف – Cleaning Rod – و یا ریسمان لوله – Bore Snake
- سر سنبه شکافدار یا پیچی – Jag- برای استفاده از کهنه تنظیف
- برس برنجی در سایز مناسب برای عبور از لوله
- کهنه های تنظیف در ابعاد مناسب برای عبور از لوله – ترجیحا پارچه پنبه ای
- دستکش لاستیکی – دستکش ظرفشویی هم مناسب است
- ست آچار پیچ گوشتی مخصوص اسلحه سازی – یا لااقل آچارهای مناسب اسلحه شما
- مایع حلال مخصوص تنظیف سلاح، روغن و گریس
- برس کوتاه برنجی یا مسی یا یک مسواک دست دوم
- چراغ قوه لوله – در اندازه ای که از درون لوله عبور کند.
- کهنه های خشک و تمیز
- محافظ چشم.
و طبعا انتظار می رود پیش از شروع به تنظیف، موارد ایمنی زیر را نیز رعایت کرده باشید:
- لوله را در جهتی امن نگاهدارید.
- از خالی بودن سلاح کسب اطمینان کنید - خشاب و فشنگ ها را درآورده و محفظه احتراق را بازدید کنید.
- میز کار را از هرگونه اشیاء زاید خالی کرده و تمیز و خشک کنید.
- مهمات را از سلاح دور کنید.
- دقت کنید محل کار از تهویه مناسب برخوردار باشد.
- در تمام مدت کار از عینک ایمنی و دستکش لاستیکی استفاده کنید.
اگر امکانش هست، همواره تنظیف را از سمت گلنگدن انجام دهید. اینکار باعث می شود تا دوده و ضایعات موجود در لوله از نوک آن خارج شود و عملیات تنظیف منجر به خط افتادن و صدمه خوردن دهانه لوله نشود. برای باز کردن گلنگدن – اگر امکانش هست – از راهنمای کارخانه استفاده کنید.
شش مرحله استاندارد در تنظیف سلاح
مرحله اول
یک برس تنظیف را که در اندازه لوله سلاح است به سر سنبه وصل کنید. غالبا پایه برس ها فرز خورده است و براحتی در سر سنبه می پیچد و نصب می شود. مقدار اندکی مایع تنظیف را در یک ظرف کوچک و عمیق – مثل قوطی فیلم عکاسی – بریزید و برس را در آن بخیسانید. از فروکردن مستقیم برس در شیشه مایع تنظیف خودداری کنید زیرا با کثیف بودن برس، مقداری دوده و براده وارد کل مایع شده و آنرا کثیف می کند.
مرحله دوم
سنبه را به همراه برس مرطوب در مایع تنظیف را بدقت وارد لوله کنید و مراقب باشید مایع تنظیف روی بدنه اسلحه خصوصا قنداق آن نریزد. سنبه را در طول لوله بجلو ببرید تا از سر لوله بیرون بزند. اینکار را چند بار تکرار کنید – مثلا 10 مرتبه - تا ضایعات و دوده چسبیده بروی خان ها از بدنه لوله جدا شوند.
مرحله سوم
برس را از سر سنبه باز کرده و سر سنبه شکافدار را ببندید و کهنه تنظیفی مناسب کالیبر لوله به آن متصل کنید. اکنون سنبه را بدرون لوله بکشید و از اسلحه خارج کنید. سپس با استفاده از چراغ قوه مخصوص لوله را بررسی کنید. اگر هنوز دوده در لوله دیده می شود، کهنه دیگری به سر سنبه ببندید و تمیز کردن را ادامه دهید تا دیگر دوده ای در لوله باقی نماند. اگر حین کار متوجه شدید که روی خود سنبه را دوده و ضایعات کثیف کرده فورا تمیزش کنید.
مرحله چهارم
اکنون یک کهنه تمیز و روغن خورده را به سر سنبه متصل کرده و در لوله فروببرید تا از سمت دیگر خارج شود. این روغن مانع از زنگ زدگی درون لوله خواهد شد. اکنون لوله اسلحه تمیز است.
مرحله پنجم
از برس کوتاه مسی یا مسواک قدیمی برای تمیز کردن گلنگدن و مسیر آن روی سلاح و محفظه استفاده کنید و هر گونه دوده و ضایعات را پاک کنید. سپس با کهنه ای تمیز این مجموعه را بدقت تمیز کنید و لایه نازکی از روغن روی آن بکشید.
مرحله ششم
تمام اسلحه را از ابتدا تا انتها با یک کهنه تمیز که کمی روغنی است دستمال بکشید.
توجه کنید که اگر امکان باز کردن و درآوردن گلنگدن وجود ندارد، باید از سرلوله اقدام به تنظیف کنید. در طی این مدت حتما کهنه تمیزی را در کف محفظه احتراق و محوطه خوراک رسان نگهدارید تا دوده و ضایعات بدرون این ناحیه نریزد.
چند نکته قابل توجه:
در مورد کیفیت برس و کهنه های تنظیف مطلقا خسیس بازی در نیاورید! این ها مهمترین ترین ابزارهای تنظیف هستند و اگر کیفیتشان خوب نباشد کار پیش نمی رود و ممکن است به لوله هم صدمه بزنید! استفاده از سرسنبه های نوک تیز که در کهنه فرو می روند و بعد با بیرون زدن از لوله آنرا بیرون می اندازند ارجح است. مارکهای سینکلر و اکیوپرو برای این منظور خوب هستند. سری سینکلر راهنمای نوع کهنه تنظیف مناسب برای سر سنبه مورد نظر را هم دارد. البته بعد از مدتی خودتان دستان می آید که کدام سر سنبه با کدام کهنه تنظیف بهتر کار می کند.
تصویر یک سرسنبه اکیوپرو
تصویر یک ست سرسنبه اکیوپرو
برای برس حتما از نوع برنجی با مغزی برنجی استفاده کنید و از نوع آهنی شدیدا دوری کنید. برس های نایلونی برای استعمال پاک کننده های قوی مجهز به آمونیوم - که برای حل کردن ضایعات مس در درون لوله بکار می روند – خوبند. برای فرچه پنبه ای حتما از نوع طبیعی آن که با ریسمان برنجی به هم بافته شده استفاده کنید.
برای ساچمه زنی خوب است که سایز برس برنجی بکار رفته یک درجه از سایز گیج اسلحه بالاتر باشد. مثلا سایز 10 را برای تفنگ گیج 12 استفاده کنید. برس های Tornado نیز خوب هستند. تولید کننده های معروف این برس ها عبارتند از Sinclair و ProShot و Dewey و Midway و Brownells.
تصویر برس برنجی شاتگان ساخت کارخانه سنیکلر
در مورد مسیریاب لوله – Bore guide – که در تفنگ های گلنگدنی جایگزین گلنگدن شده و اجازه دسترسی راحت به لوله را از مسیر گلنگدن می دهد، استفاده از محصولات Sinclair و Stoney Point و Dewey مجهز به منافذ ورود مایع تنظیف توصیه می شود.
عکس چند مسیریاب محصول استونی پوینت
منفذ ورودی این مسیریاب ها به شما امکان می دهد مایع تنظیف یا ماده محافظ را مستقیما به درون کهنه تنظیف یا سرسنبه پنبه ای برسانید و از ریختن آن روی دست یا قندان اسلحه جلوگیری می کند.
در این سوی دنیا ماشاالله هر ماه یک مایع تنظیف جدید در بازار ظاهرا می شود و ادعای معجزه دارد! نیازی نیست با آمدن هر فرمول جدید، شیشه های قبلی را در خاکروبه بیاندازید و دست در جیبتان ببرید. یک مایع تنظیف خوب، مثل محصولات Shooter’s Choice که براحتی دوده باروت و باقیمانده پلاستیک را در خود حل می کند و نیز تا حد زیادی مس باقیمانده در لوله را هم برمی دارد، برای تمیزکاری کافیست.
تصویر مایع تنظیف محصول شوترزچویس
اگر بعد از تنظیف با شوترزچویس، هنوز آثار مس در لوله مشهود بود، بروید سراغ مایع Sweets 7.62. بعد برای پاک کردن از لوله باید از مایع Hoppe’s No 9 استفاده کنید. بعد از اتمام تنظیف، دو یا سه کهنه تمیز را از لوله عبور دهید تا آنرا تمیز و خشک کند.
تصویر مایع هاپس شماره 9
تصویر مایع سوییت 7.62 که پاک کننده ای نیرومندی است
اگر هنوز آثار مالیده شدن مس در روی خوان ها دیده می شود، یک سرسمبه پنبه ای ببندید، آنرا از لوله بیرون بزنید و به محلول سوییت 7.62 آغشته کنید و به بدرون لوله بکشید و بعد 15 مرتبه آنرا به آرامی در امتداد لوله عقب و جلو ببرید بدون اینکه از لوله بیرون بزند. سپس دوباره محلول بزنید و 15 مرتبه دیگر سنبه را عقب و جلو کنید.
دقت کنید که محلول مذکور خیلی قوی است و نباید بیش از یک ربع ساعت در لوله بماند. در پایان کار یک کهنه تمیز را از لوله عبور دهید تا باقیمانده این ماده آبی رنگ از لوله بدر آید. سپس دو کهنه آغشته به محلول Hoppe No 9 را پشت سر هم از لوله عبور دهید و در پایان دو کهنه تمیز را از لوله بگذرانید. برای حسن ختام یک کهنه آغشته به ماده محافظ ضد زنگ شوترزچویس را نیز در همین مسیر عبور دهید.
برای محافظت بیرونی سلاح، می شود از مواد واکسی بجای روغن استفاده کرد. واکس محافظ قویتری در برابر رطوبت است و به چوب یا پلاستیک آسیب نمی رساند و گرد و خاک را نیز به خود جذب نمی کند. کمپانی Brownell واکس های خوبی دارد که از بخش های فلزی و چوبی و چرمی سلاح بطور همزمان محافظت می کند و یک قوطی آن مدتها جوابگوی نیاز شماست.
تصویر واکس براونل
اگر در هوای سرد و پر بارش به تیراندازی و شکار می روید، واکس قوی تری نیاز دارید که برای آن می توانید از واکس چوب کفپوش نیز استفاده کنید. برای محافظت بخش های فلزی متحرک می توانید از گریس مخصوص شوترز چویس بنام All Weather Grease استفاده کنید.
تصویر گریس آل وتر کمپانی شوترز چویس
نیز استفاده از Remington Dri Lube برای قطعات داخلی تفنگ توصیه می شود زیرا که در سرما لخته نمی شود. در داخل لوله یک لایه نازک از مواد محافظی نظیر Break Free CLP یا Hoppe’s MDL یا Shooter’s Choice Rust Prevent توصیه می شود.
تمیز کردن ساچمه زنی ها، با توجه به اینکه ملقمه ای از دوده باروت و پلاستیک نمد و سرب یا مس ساچمه ها به دیواره داخلی لوله هایشان مالیده می شود، دردسر بیشتری دارد. برای شروع لوله ها از قاب بدنه باز کنید. سپس مقداری از محلول Shooter’s Choice Shotgun and Choke Tube Cleaner را بدرون لوله اسپری کنید – یا دو کهنه خیس به این ماده را از هر لوله عبور دهید و بگذارید لوله ها 10 دقیقه بحال خود باشند. در اینحالت ورآمدن پلاستیک نمد مالیده شده به داخل لوله به آن شکل زمخت و خراشیده ای می دهد. اصلا وحشت نکنید! باید همینطوری ور بیاید تا بشود پاکش کرد!
تصویر اسپری شوترزچویس مخصوص ساچمه زنی
در این هنگام یک کهنه آغشته به محلول را با استفاده از برسی برنجی که یک درجه بزرگتر از گیج تفنگ شماست از لوله عبور دهید. دقت ویژه ای در مورد محفظه احتراق و خصوص مخروطی آن داشته باشید. سپس دو کهنه خیس محلول و در پی آن دو کهنه خشک از لوله رد کنید.
اگر علیرغم تمام این تمهیدات، هنوز بقایای نمد پلاستیکی در لوله مشهود بود، مقداری پشم فولاد – 0000 Steel Wool – را دور برس برنجی بپیچید ده مرتبه دیگر سمبه بزنید و مجددا دو بار کهنه آغشته به محلول و در پی آن یک کهنه آغشته به محلول محافظ ضد زنگ شوترزچویس از لوله عبور دهید.
تصویر پشم فولاد نمره 0000
اگر ساچمه زنی کمرشکن است، در هربار تنظیف، حتما مفصل و بست را روغنکاری کنید. هر 10 سال یکبار نیز ساچمه زنی را به تفنگ سازی ببرید و از استادکار بخواهید که تمام اکشن را باز کند و تمیز کرده و روغنکاری کند. اگر ساچمه زنی دستکش است، لااقل یکبار در هر فصل تا جای ممکن اسلحه را از هم باز کنید و تمام اجزاء مکانیکی – خصوصا مکانیزم ماشه – را روغنکاری کنید.
در تمیز کردن اسلحه، شرایط اقلیمی و نیز شرایط شکارگاه، اثر تعیین کننده دارند. فی المثل اگر به شکار پرندگان آب نشین می روید و با بارندگی و باد شدید روبرو هستید، تنظیف و روغنکاری و محافظت اسلحه فوریت بیشتری دارد تا زمانیکه در دشتی خشک و زیر آفتاب درخشان در کمین شکار نشسته اید.
قاعده کلی این است که اسلحه را باید در اسرع وقت تمیز کرد و خوب حفاظت نمود تا یک عمر به شما خدمت کند. حتی اگر بشود در شکارگاه یا میدان تیر اینکار کرد بهتر از صبر کردن تا زمان برگشت به منزل است. کیت های متعددی برای تنظیف در شکارگاه و میدان وجود دارند که در تصویر زیر یک نمونه آن ساخت کارخانه Gerber را مشاهده می کنید.
پیروز باشید
Link to this log لینک به این نوشته - 1:26 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
10 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
Thursday, July 2, 2009
● شکار خرس سیاه – Black bear – قسمت دوم
دانستنی های شکار خرس سیاه
همانطور که قبلا هم ذکر شد، خرس سیاه در حوزه وسیعی از آمریکای شمالی پیدا می شود. در اینجا نقشه پراکندگی این حیوان را ملاحظه می کنید که نشان می دهد غالب خاک کانادا و بخش های وسیعی از ایالات متحده و نیز بخش هایی از شمال مکزیک بعنوان زیست گاه این حیوان شناسایی شده اند :
حس بویایی و شنوایی بسیار قوی این حیوان آنرا تبدیل به نخجیری ایده آل برای شکارچیان مجرب و صبور و جویای شکارهای دشوار کرده است. برای غلبه براین نخجیر قوی و محتاط از دو روش استفاده می شود.
روش اول – یافتن و تعقیب – Spot and Stalk
در این روش، شکارچیان در فاصله مطمئنی از محل میوه چینی خرس ها مخفیگاه درست می کنند و به کمین می نشینند و با مشاهده یک خرس و تصمیم گیری اینکه بدنبالش بروند شروع به تعقیب خرس می کنند تا کم کم خود را به او نزدیک نمایند. این روش در پاییز موثر تر است زیرا که خرس را برای چاق تر شدن در تعجیل هستند و این عجله کمی از حواس جمع ایشان را مختل می کند و نیز آنها را بیشتر به سمت بوته های توت وحشی و درختان سیب و هلو و بلوط و گردوی جنگلی می کشاند و کمتر بدنبال شکار هستند.
شکارچیان در مناطق پر از خرس تنها کافیست بوته هایی را که میوه رسیده دارند پیدا کنند و ببینند که آثار حضور خرس در اطراف آنها مشهود است. دانستن زمان رسیدن هر یک از انواع میوه ها و دانه ها مهم است.
تصویر خرس در حال خوردن توت وحشی
در حال کمین شکارچیان مواظب جهت باد هستند و با تغییر آن موضع خود را عوض می کنند تا در خلاف جهت باد باقی بمانند و بوی ایشان توسط خرس کشف و عامل فرار وی نشود. دقت شود که اگر این تعقیب در سراشیبی انجام می شود، در صبح جهت باد رو به بالا و در عصر رو به پایین است. باید از تمام عوارض طبیعی و گیاهان موجود برای مخفی کردن حرکت خود به سمت خرس استفاده کرد و باید مسیری را انتخاب کرد که راه رفتن در آن سر وصدای کمتری تولید کند (ترجیحا کمتر از شاخه و برگ خشک پوشیده شده باشد).
تصویر یک شکارچی در حال هدفگیری خرس سیاهی که از سراشیبی بالا می آید.
روش دوم – فراخوان حیوان درنده – Predator Calling
اگر در اواخر تابستان، و پیش از زمان رسیدن توت و میوه های جنگلی شکار را آغاز کرده اید می توانید از خصوصیات شکارچی گری خرس استفاده کنید. این زمان خصوصا با توجه به اینکه فصل بارندگی و فراوانی حشرات – که منبع آسانی از پروتئین برای خرس ها هستند – هنوز شروع نشده، موجب گرسنگی دایمی خرس و توجه آن به حیوانات کوچک جثه است، خصوصا اگر زخمی باشند (صدای حیوان زخمی قابل تقلید است).
توجه داشته باشید که این صدا همه حیوانات شکارچی را به طرف شما جلب می کند و علاوه بر خرس ممکن است سر و کله گرگ و شیرکوهی و روباه و نظایر آن نیز پیدا شود. بنابراین استفاده از این روش در مواردی که به تنهایی شکار می کنید عاقلانه نیست. برای انجام موفق این روش به دو یا سه شکارچی نیاز است.
یک شکارچی که از دستگاه تقلید صدای حیوانات استفاده می کند زاویه دیدی در حد 220 درجه دارد. تلاش برای سرک کشیدن و بدست آوردن دید بازتر می تواند منجر به دیده شدن توسط شکار و گریختن آن شود. طبعا در این حالت عدم داشتن دید به پشت سر نیز خطرناک است و به همین علت نیاز به حضور شکارچی دیگری است که آن جهت را پوشش دهد. ضمنا باید دقت کنید که خرس ها از هر نوع حیوانی تغذیه نمی کنند و مثلا دستگاه تقلید صدای موش و خرگوش ایشان را جذب نمی کند.
جهت باد بسیار مهم است و یا باید اصلا باد در کار نباشد یا اینکه از پهلو بوزد – یعنی گویی در گوش شما که رو به میدان نشسته اید زمزمه می کند. اگر باد به صورت شما بوزد به این معناست که همکار شما بر خلاف جهت باد نشسته و شانس شکار از سمت وی خنثی می شود. در زمان دیده شدن حیوان باید از علایم صوتی نامحسوس استفاده کنید تا ضمن ارتباط با یکدیگر کمترین امکان لو رفتن موقعیت را داشته باشید.
ارتفاع مخفیگاه نیز باید به حدی باشد که دید شما را نسبت به حوزه تیراندازی تامین کند و در عین حال موضع شما را از مسافت های دور آَشکار نسازد.
هدفگیری صحیح خرس در هنگام شکار
کشتن سریع و جمع کردن شکار از صحنه، یکی از وظایف اخلاقی شکارچیان است. برای ضربه زدن صحیح باید از آناتومی این حیوان آگاه بود و نیز با توجه به توان شخصی و دقت و برد سلاح مورد استفاده این شلیک را انجام داد. دقت کنید که احتمال حمله خرس زخمی به شکارچی زیاد است و حتی اگر خرس بعد از تیراندازی متواری شود، بدلیل داشتن پشم ضخیم و لایه های چربی در زیرپوست، به آسانی خونریزی نمی کند و ردگیری او بعد از اصابت گلوله کار دشواری است.
گلوله از طریق وارد آوردن شوک شدید و خسارت بافتی سنگین می تواند حیوان را از پای درآورد. اما بشرطی می تواند اینکار را انجام دهد که اندازه اش درست انتخاب شده باشد و تفنگ بکار رفته نیز برای این منظور مناسب باشد. در صورت قوی بودن این دو، گلوله قادر است حتی استخوان را نیز در هم بشکند و وارد اعضای حیاتی حیوان بشود. در شکار خرس با تفنگ های سرپر باید دقت داشت که اولا بدلیل ابتدایی بودن مکانیزم این سلاح ها، ضرب گلوله و برد آن در مقایسه با فشنگ های سنترفایر کمتر است و دوما باتوجه به نبود امکان پر و خالی کردن مجدد اسلحه، شکارچی عملا تنها یک شانس برای از پای درآوردن شکار دارد.
هدفگیری وقتی خرس را از پهلو مشاهده می کنید:
وقتی خرس را از پهلو مشاهده می کنید، موقعیت های متعددی برای شلیک موفق خواهید داشت. بهترین ناحیه برای هدفگیری، منطقه شانه و سینه است. اگر کالیبر و تفنگ درست انتخاب شده باشد، مرمی می تواند استخوان کتف را شکسته و وارد قلب یا ریه شود. ضربه به گردن این حیوان آنرا فوری از پای در می آورد اما کوتاهی گردن خرس این نوع هدفگیری را مشکل می کند. جمجمه این حیوان نیز بسیار سخت و در عین حال شیب دارست و امکان کمانه کردن مرمی از روی آن وجود دارد.
هدفگیری وقتی خرس بشکل مورب در حال دور شدن است:
خرس در این حالت پهلو و پشت خود را به سمت شکارچی گرفته و با احتساب موقعیت قلب و ریه ها می شود بدون برخورد گلوله با استخوان کتف این اعضاء را هدف قرار داد. در این حالت شکارچی باید در ذهن خود مدلی سه بعدی از موقعیت این اعضاء را مجسم کرده و با توجه به زاویه موجود این حدس را تنظیم کند. طبعا هر چه زاویه شکارچی و خرس مورب تر باشد، احتمال زخمی کردن باسن خرس بجای کشتن آن بیشتر می شود!
هدفگیری وقتی خرس بشکل مورب در حال نزدیک شدن است:
خرس در اینحالت سر و گردن و بالا شانه خود را به سمت شکارچی گرفته و یک ضربه مناسب به پایه گردن و و یا زیر گردن در محل اتصال به شانه می تواند وارد ریه و قلب حیوان شده و او را از پای درآورد.
هدفگیری وقتی خرس مستقیم به سمت شکارچی می آید:
در اینحالت خرس گردن و سینه خود را به سمت شکارچی گرفته و هدف قرار دادن پایین گردن و یا وسط سینه و یا ناحیه بین این دو می تواند خرس را از پای درآورد.
هدفگیری وقتی خرس پشتش به شکارچی است:
این وضعیت برای هدفگیری مناسب نیز و جز در موارد نادری که شکارچی در ارتفاع بالاتری قرار گرفته و گردن حیوان در تیررس اوست، توصیه نمی شود و بهتر است از تیراندازی و زخمی کردن حیوان خودداری کرد.
نگاهی به آناتومی خرس
طرح خرس از پهلو
طرح موقعیت استخوان های خرس
طرح موقعیت قلب و دستگاه گردش خون
طرح موقعیت امعاء و احشاء خرس
هدفگیری نقطه ای در وسط ریه ها و یا کمی پایین تر از آن می تواند خرس را فوری از پای درآورد. مزیت این هدفگیری این است که اولا قلب در وسط سینه خرس قرار گرفته و دوم اینکه ریه ها توسط سایر اعضاء حساس داخلی خرس دربرگرفته شده اند. لوله آئورت خرس درست در بالای قلب واقع شده، کلیه ها درست پشت ریه قرارگرفته اند و در مرکز پشت ستون فقرات و نخاع حیوان قرارگرفته و مرمی در مسیر ورود به بدن خرس و کمانه کردن در درون آن به یک یا چند تا از این اعضاء مهم ضربه مهلک خواهد زد.
تصویر موقعیت قلب و ریه ها در دو جهت
نکات مهم در مورد پاک کردن و نگهداری گوشت خرس و پوست آن در شکارگاه
تصویر خرس بعد از شکار و آماده برای پاکسازی
خیلی پیش از ترک خانه برای انجام شکار، باید در مورد نحوه پروسس و کاربری گوشت و پوست خرس تصمیم خود را گرفته باشید. بدون برنامه ریزی قبلی، شما می مانید و یک لاشه 200 کیلویی خرس در وسط ناکجا آباد! باید دقت کنید که هم لاشه و هم پوست می توانند در دماهای بالای صفر بسرعت فاسد شوند. پاک کردن و پوست کندن یک خرس به تنهایی کاری بسیار دشوار و در مواردی غیرممکن است. اگر بار اولتان است که به شکار خرس می روید بیاد داشته باشید که پروسس کردن یک خرس در شکارگاه کاری است بسیار سخت. اما داشتن ابزار آلات مناسب می تواند اینکار را تسهیل کند. در اینجا فهرستی از ملزومات اینکار را مشاهده می کنید:
چاقوی تیز و سنگ چاقو تیزکن
اره استخوان بر - Boning saw
تصویر اره استخوان بر و چاقوهای پوست کندن و پاک کردن لاشه در یک کیت مخصوص شکار
تبر بزرگ یا کوچک - Axe or hatchet
پارچه پنیر پیچ – پارچه کتانی مشابه گاز استریل یا پنیرگیری – مخصوص شکارهای بزرگ – یا ملحفه کهنه
ورقه پلاستیک یا سفره پلاستیکی
طناب
سیم بکسل و رمپ – سطح شیب دار- و قلاب بکسل و وینچ - مکانیزم کشش اهرمی برای جابجا کردن اشیاء سنگین مثلا لاشه خرس
قرقره پولی محکم
گاری چرخدار حمل شکار – اصطلاحا Deer Cart
نیم کیلو فلفل سیاه
هفت تا ده کیلو نمک
برای قابل نمایش کردن پوست خرس باید آنرا به شیوه مخصوصی پوست کنی کرد. نیز باید توجه کرد که اگر غرض تاکسیدرمی حیوان است، روش دیگری در پوست کنی باید استفاده شود. اگر با یک متخصص تاکسیدرمی آشنایی دارید با او در این مورد مشورت کنید. شاید هم خود متخصص بخواهد پوست خرس را برای شما بکند تا طبق سفارشتان تاکسیدرمی را بسازد. در این صورت باید لاشه را هر چه سریعتر به وی برسانید.
تصویر خرس تاکسیدرمی شده
لاشه خرس باید تگ بخورد تا قانونی بودن وجود گوشت و پوست آن نزد شما در هنگام تردد بین شکارگاه و ایستگاههای بازرسی شکاربانی ثبت شده باشد. نیز ممکن است مجبور باشید طبق مصوبه فصل شکار، طبق برنامه با ایستگاهها تماس بگیرید تا بدانید آیا تعداد خرس زده شده به حد نصاب فصل رسیده یا هنوز می توانید به شکار ادامه بدهید.
طبق مقررات باید امعاء و احشاء خرس پیش از انتقال لاشه پاک شده باشد. جهاز تناسلی خرس باید هنوز به لاشه متصل باشد تا در صورت بازرسی جنسیت آن قابل ثبت باشد.
جابجا کردن لاشه کار مشکلی است. در فصل شکار با نزدیکتر شدن به پاییز، خرس ها بدلیل پرخوری زیاد بسیار متمراکم و سنگین می شوند و این امر در کنار گرد بودن بودن خرس، جابجا کردن آنرا بسیار سخت می کند به همین دلیل هم جابجا کردن یک خرس 100 کیلویی بسیار سخت تر از جابجا کردن یک گوزن به همان وزن است. نظر به نیاز به وسیله نقلیه برای حمل لاشه باید از قبل در مورد مقررات استفاده از وسایل نقلیه صحرایی – Off-road- کسب اطلاع کرده باشید (اگر هم سر راه از ملک خصوصی عبور می کنید باید قبلا هماهنگی لازم با صاحب ملک انجام شده باشد) البته اگر با تور به شکار بروید این کارها قبلا انجام شده است. وجود سیم بکسل و قرقره و وینچ و نیز سطح شیبدار در انتقال لاشه به درون وسیله نقلیه کمک می کند.
تصویر یک وسیله نقلیه آف رود
در مورد پوست کندن خرس روش زیر بطور کلی متداول است:
طرح نحوه برش دادن پوست خرس
برش ایجاد شده برای تخلیه امعاء و احشاء را به سمت سر حیوان و تا پایه گردن ادامه دهید – سعی کنید درست در وسط دو گوش حیوان حرکت کنید. سپس از مچ هر یک از پاهای جلو شروع کنید و داخل هر پا شکافی بدهید و ابتدا به سمت آرنج بروید و سپس مسیر را به سمت زیر بغل حیوان تغییر دهید تا به برش میانه بدن حیوان برسید. دقت کنید که خطهای برش پاها در میانه سینه لاشه به هم برسند. برای پاهای عقب، از کف پاشنه شروع کنید و برش را به پشت پا ببرید و حدود 3 اینچ (7.5 سانتیمتر) زیر مقعد به هم برسانید.
برای کندن پوست لازم است که مفاصل آرنج یا انگشتان هر پنجه قطع شوند. از پنجه های عقب شروع کنید سپس سراغ دم بروید و پوست کنی را به سمت سر حیوان ادامه بدهید تا سرانجام به ناحیه گردن برسید. توصیه می شود در این موقع سر را بطور کامل از بدن جداکرده و بگذارید متصل به پوست باقی بماند. اینکار هم باعث سهولت بازرسی می شود هم به شما امکان می دهد بعدا و سر فرصت به جداکردن پوست سر – که پروسه ای وقت گیر و دقیق است – بپردازید.
تصویر پوست خرس به همراه سر حیوان
بعد از اتمام پوست کنی، باید پوست را در مکانی خنک نگهداری کنید. سعی کنید تا حد امکان چربی و گوشت متصل به آنرا بتراشید و بعد داخل آنرا حسابی نمک پاشی کنید. یک خرس متوسط حدود هفت تا 10 کیلو نمک می برد. دقت کنید نمک فراوانی به محوطه اطراف گوشها، صورت، لبها و بینی برسد. نمک را به سمت گوشتی پوست بپاشید و با دست پخش کنید. ضخامت لایه نمک باید حدود یک سانتیمتر باشد. پوست را طوری تا کنید که طرف های گوشت دار روی هم قرار بگیرند، سپس لوله اش کنید و در یک کیسه پارچه ای با برزنتی که امکان عبور هوا داشته باشد قرار دهید. از کیسه های پلاستیکی حذر کنید زیرا باعث بخار کردن و خراب شدن خز می شوند.
تصویر خرس بعد از کندن پوست و برداشتن سر
برای نگهداری گوشت خرس:
اگر نمی توانید گوشت را سریعا به یخدان برسانید باید آنرا قطعه قطعه کنید تا بخش های ضخیم تر گوشت سریعتر خنک شوند. اگر بسته های یخ همراه دارید اطراف و لابلای قطعات بچینید. تا حد امکان دقت کنید که خاک و مو و کاه و خون به گوشت نچسبیده باشد. اره استخوان بر در اینجا بکار می آید. برای جدا کردن شانه ها می شود عضله ها و تاندون ها را از زیر بغل حیوان برید. برای جداکردن پاهای عقب از لگن خاصره و نیز برای جدا کردن سر حیوان از ستون فقرات باید از اره استفاده شود. تاندون های پشت را می شود با چاقو قطع کرد. برای محافظت گوشت از حمله حشرات می توانید از پارچه پنیرنیچی استفاده کنید. از کیسه پلاستیکی استفاده نباید کرد چرا که موجب گرم شدن و فساد زودرس می شود. برای دور کردن حشرات می توانید بقدر کافی روی تکه های گوشت فلفل بپاشید.
پخت گوشت خرس
گوشت خرس می تواند حاوی انگل هایی مانند تریشنلا اسپیرالیس – Trichinella Spiralis – و تاکسوپلاسما گاندی – Toxoplasma gondii – باشد که هردو برای انسان خطرناک و بیماری زا هستند. پخت صحیح گوشت آنها را از بین برده و گوشت خرس را قابل مصرف می کند. برای پخت مناسب باید دمای 375 درجه فارنهایت – حدود 190.5 درجه سانتیگراد – و مدت 25 دقیقه درنظر گرفته شود. درجه حرارت داخل گوشت باید لااقل به مدت 3 دقیقه به 160 درجه فارنهایت – حدود 71 درجه سانتیگراد – برسد. اگر دما سنج به همراه ندارید دقت کنید که گوشت آنقدر بپزد که هیچ نقطه صورتی رنگی در آن نماند و اثری از خونآبه در آن نباشد. خصوصا مواظب تکه های گوشت چسبیده به مفاصل و استخوان باشید. نیز باید توجه کرد که منجمد کردن گوشت باعث مرگ این انگل ها نمی شود.
تصویر گوشت یک خرس بالغ
توصیه می شود که پخت گوشت را بعد از یک هفته انجماد انجام دهید زیرا که طعم آن با ماندن در فریزر بهتر می شود.
تصویر خوراک گوشت خرس به همراه سبزیجات
در پست های آینده به سایر نخجیر ها خواهیم پرداخت.
پیروز باشید
شمخال میرزا
Link to this log لینک به این نوشته - 2:49 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
دانستنی های شکار خرس سیاه
همانطور که قبلا هم ذکر شد، خرس سیاه در حوزه وسیعی از آمریکای شمالی پیدا می شود. در اینجا نقشه پراکندگی این حیوان را ملاحظه می کنید که نشان می دهد غالب خاک کانادا و بخش های وسیعی از ایالات متحده و نیز بخش هایی از شمال مکزیک بعنوان زیست گاه این حیوان شناسایی شده اند :
حس بویایی و شنوایی بسیار قوی این حیوان آنرا تبدیل به نخجیری ایده آل برای شکارچیان مجرب و صبور و جویای شکارهای دشوار کرده است. برای غلبه براین نخجیر قوی و محتاط از دو روش استفاده می شود.
روش اول – یافتن و تعقیب – Spot and Stalk
در این روش، شکارچیان در فاصله مطمئنی از محل میوه چینی خرس ها مخفیگاه درست می کنند و به کمین می نشینند و با مشاهده یک خرس و تصمیم گیری اینکه بدنبالش بروند شروع به تعقیب خرس می کنند تا کم کم خود را به او نزدیک نمایند. این روش در پاییز موثر تر است زیرا که خرس را برای چاق تر شدن در تعجیل هستند و این عجله کمی از حواس جمع ایشان را مختل می کند و نیز آنها را بیشتر به سمت بوته های توت وحشی و درختان سیب و هلو و بلوط و گردوی جنگلی می کشاند و کمتر بدنبال شکار هستند.
شکارچیان در مناطق پر از خرس تنها کافیست بوته هایی را که میوه رسیده دارند پیدا کنند و ببینند که آثار حضور خرس در اطراف آنها مشهود است. دانستن زمان رسیدن هر یک از انواع میوه ها و دانه ها مهم است.
تصویر خرس در حال خوردن توت وحشی
در حال کمین شکارچیان مواظب جهت باد هستند و با تغییر آن موضع خود را عوض می کنند تا در خلاف جهت باد باقی بمانند و بوی ایشان توسط خرس کشف و عامل فرار وی نشود. دقت شود که اگر این تعقیب در سراشیبی انجام می شود، در صبح جهت باد رو به بالا و در عصر رو به پایین است. باید از تمام عوارض طبیعی و گیاهان موجود برای مخفی کردن حرکت خود به سمت خرس استفاده کرد و باید مسیری را انتخاب کرد که راه رفتن در آن سر وصدای کمتری تولید کند (ترجیحا کمتر از شاخه و برگ خشک پوشیده شده باشد).
تصویر یک شکارچی در حال هدفگیری خرس سیاهی که از سراشیبی بالا می آید.
روش دوم – فراخوان حیوان درنده – Predator Calling
اگر در اواخر تابستان، و پیش از زمان رسیدن توت و میوه های جنگلی شکار را آغاز کرده اید می توانید از خصوصیات شکارچی گری خرس استفاده کنید. این زمان خصوصا با توجه به اینکه فصل بارندگی و فراوانی حشرات – که منبع آسانی از پروتئین برای خرس ها هستند – هنوز شروع نشده، موجب گرسنگی دایمی خرس و توجه آن به حیوانات کوچک جثه است، خصوصا اگر زخمی باشند (صدای حیوان زخمی قابل تقلید است).
توجه داشته باشید که این صدا همه حیوانات شکارچی را به طرف شما جلب می کند و علاوه بر خرس ممکن است سر و کله گرگ و شیرکوهی و روباه و نظایر آن نیز پیدا شود. بنابراین استفاده از این روش در مواردی که به تنهایی شکار می کنید عاقلانه نیست. برای انجام موفق این روش به دو یا سه شکارچی نیاز است.
یک شکارچی که از دستگاه تقلید صدای حیوانات استفاده می کند زاویه دیدی در حد 220 درجه دارد. تلاش برای سرک کشیدن و بدست آوردن دید بازتر می تواند منجر به دیده شدن توسط شکار و گریختن آن شود. طبعا در این حالت عدم داشتن دید به پشت سر نیز خطرناک است و به همین علت نیاز به حضور شکارچی دیگری است که آن جهت را پوشش دهد. ضمنا باید دقت کنید که خرس ها از هر نوع حیوانی تغذیه نمی کنند و مثلا دستگاه تقلید صدای موش و خرگوش ایشان را جذب نمی کند.
جهت باد بسیار مهم است و یا باید اصلا باد در کار نباشد یا اینکه از پهلو بوزد – یعنی گویی در گوش شما که رو به میدان نشسته اید زمزمه می کند. اگر باد به صورت شما بوزد به این معناست که همکار شما بر خلاف جهت باد نشسته و شانس شکار از سمت وی خنثی می شود. در زمان دیده شدن حیوان باید از علایم صوتی نامحسوس استفاده کنید تا ضمن ارتباط با یکدیگر کمترین امکان لو رفتن موقعیت را داشته باشید.
ارتفاع مخفیگاه نیز باید به حدی باشد که دید شما را نسبت به حوزه تیراندازی تامین کند و در عین حال موضع شما را از مسافت های دور آَشکار نسازد.
هدفگیری صحیح خرس در هنگام شکار
کشتن سریع و جمع کردن شکار از صحنه، یکی از وظایف اخلاقی شکارچیان است. برای ضربه زدن صحیح باید از آناتومی این حیوان آگاه بود و نیز با توجه به توان شخصی و دقت و برد سلاح مورد استفاده این شلیک را انجام داد. دقت کنید که احتمال حمله خرس زخمی به شکارچی زیاد است و حتی اگر خرس بعد از تیراندازی متواری شود، بدلیل داشتن پشم ضخیم و لایه های چربی در زیرپوست، به آسانی خونریزی نمی کند و ردگیری او بعد از اصابت گلوله کار دشواری است.
گلوله از طریق وارد آوردن شوک شدید و خسارت بافتی سنگین می تواند حیوان را از پای درآورد. اما بشرطی می تواند اینکار را انجام دهد که اندازه اش درست انتخاب شده باشد و تفنگ بکار رفته نیز برای این منظور مناسب باشد. در صورت قوی بودن این دو، گلوله قادر است حتی استخوان را نیز در هم بشکند و وارد اعضای حیاتی حیوان بشود. در شکار خرس با تفنگ های سرپر باید دقت داشت که اولا بدلیل ابتدایی بودن مکانیزم این سلاح ها، ضرب گلوله و برد آن در مقایسه با فشنگ های سنترفایر کمتر است و دوما باتوجه به نبود امکان پر و خالی کردن مجدد اسلحه، شکارچی عملا تنها یک شانس برای از پای درآوردن شکار دارد.
هدفگیری وقتی خرس را از پهلو مشاهده می کنید:
وقتی خرس را از پهلو مشاهده می کنید، موقعیت های متعددی برای شلیک موفق خواهید داشت. بهترین ناحیه برای هدفگیری، منطقه شانه و سینه است. اگر کالیبر و تفنگ درست انتخاب شده باشد، مرمی می تواند استخوان کتف را شکسته و وارد قلب یا ریه شود. ضربه به گردن این حیوان آنرا فوری از پای در می آورد اما کوتاهی گردن خرس این نوع هدفگیری را مشکل می کند. جمجمه این حیوان نیز بسیار سخت و در عین حال شیب دارست و امکان کمانه کردن مرمی از روی آن وجود دارد.
هدفگیری وقتی خرس بشکل مورب در حال دور شدن است:
خرس در این حالت پهلو و پشت خود را به سمت شکارچی گرفته و با احتساب موقعیت قلب و ریه ها می شود بدون برخورد گلوله با استخوان کتف این اعضاء را هدف قرار داد. در این حالت شکارچی باید در ذهن خود مدلی سه بعدی از موقعیت این اعضاء را مجسم کرده و با توجه به زاویه موجود این حدس را تنظیم کند. طبعا هر چه زاویه شکارچی و خرس مورب تر باشد، احتمال زخمی کردن باسن خرس بجای کشتن آن بیشتر می شود!
هدفگیری وقتی خرس بشکل مورب در حال نزدیک شدن است:
خرس در اینحالت سر و گردن و بالا شانه خود را به سمت شکارچی گرفته و یک ضربه مناسب به پایه گردن و و یا زیر گردن در محل اتصال به شانه می تواند وارد ریه و قلب حیوان شده و او را از پای درآورد.
هدفگیری وقتی خرس مستقیم به سمت شکارچی می آید:
در اینحالت خرس گردن و سینه خود را به سمت شکارچی گرفته و هدف قرار دادن پایین گردن و یا وسط سینه و یا ناحیه بین این دو می تواند خرس را از پای درآورد.
هدفگیری وقتی خرس پشتش به شکارچی است:
این وضعیت برای هدفگیری مناسب نیز و جز در موارد نادری که شکارچی در ارتفاع بالاتری قرار گرفته و گردن حیوان در تیررس اوست، توصیه نمی شود و بهتر است از تیراندازی و زخمی کردن حیوان خودداری کرد.
نگاهی به آناتومی خرس
طرح خرس از پهلو
طرح موقعیت استخوان های خرس
طرح موقعیت قلب و دستگاه گردش خون
طرح موقعیت امعاء و احشاء خرس
هدفگیری نقطه ای در وسط ریه ها و یا کمی پایین تر از آن می تواند خرس را فوری از پای درآورد. مزیت این هدفگیری این است که اولا قلب در وسط سینه خرس قرار گرفته و دوم اینکه ریه ها توسط سایر اعضاء حساس داخلی خرس دربرگرفته شده اند. لوله آئورت خرس درست در بالای قلب واقع شده، کلیه ها درست پشت ریه قرارگرفته اند و در مرکز پشت ستون فقرات و نخاع حیوان قرارگرفته و مرمی در مسیر ورود به بدن خرس و کمانه کردن در درون آن به یک یا چند تا از این اعضاء مهم ضربه مهلک خواهد زد.
تصویر موقعیت قلب و ریه ها در دو جهت
نکات مهم در مورد پاک کردن و نگهداری گوشت خرس و پوست آن در شکارگاه
تصویر خرس بعد از شکار و آماده برای پاکسازی
خیلی پیش از ترک خانه برای انجام شکار، باید در مورد نحوه پروسس و کاربری گوشت و پوست خرس تصمیم خود را گرفته باشید. بدون برنامه ریزی قبلی، شما می مانید و یک لاشه 200 کیلویی خرس در وسط ناکجا آباد! باید دقت کنید که هم لاشه و هم پوست می توانند در دماهای بالای صفر بسرعت فاسد شوند. پاک کردن و پوست کندن یک خرس به تنهایی کاری بسیار دشوار و در مواردی غیرممکن است. اگر بار اولتان است که به شکار خرس می روید بیاد داشته باشید که پروسس کردن یک خرس در شکارگاه کاری است بسیار سخت. اما داشتن ابزار آلات مناسب می تواند اینکار را تسهیل کند. در اینجا فهرستی از ملزومات اینکار را مشاهده می کنید:
چاقوی تیز و سنگ چاقو تیزکن
اره استخوان بر - Boning saw
تصویر اره استخوان بر و چاقوهای پوست کندن و پاک کردن لاشه در یک کیت مخصوص شکار
تبر بزرگ یا کوچک - Axe or hatchet
پارچه پنیر پیچ – پارچه کتانی مشابه گاز استریل یا پنیرگیری – مخصوص شکارهای بزرگ – یا ملحفه کهنه
ورقه پلاستیک یا سفره پلاستیکی
طناب
سیم بکسل و رمپ – سطح شیب دار- و قلاب بکسل و وینچ - مکانیزم کشش اهرمی برای جابجا کردن اشیاء سنگین مثلا لاشه خرس
قرقره پولی محکم
گاری چرخدار حمل شکار – اصطلاحا Deer Cart
نیم کیلو فلفل سیاه
هفت تا ده کیلو نمک
برای قابل نمایش کردن پوست خرس باید آنرا به شیوه مخصوصی پوست کنی کرد. نیز باید توجه کرد که اگر غرض تاکسیدرمی حیوان است، روش دیگری در پوست کنی باید استفاده شود. اگر با یک متخصص تاکسیدرمی آشنایی دارید با او در این مورد مشورت کنید. شاید هم خود متخصص بخواهد پوست خرس را برای شما بکند تا طبق سفارشتان تاکسیدرمی را بسازد. در این صورت باید لاشه را هر چه سریعتر به وی برسانید.
تصویر خرس تاکسیدرمی شده
لاشه خرس باید تگ بخورد تا قانونی بودن وجود گوشت و پوست آن نزد شما در هنگام تردد بین شکارگاه و ایستگاههای بازرسی شکاربانی ثبت شده باشد. نیز ممکن است مجبور باشید طبق مصوبه فصل شکار، طبق برنامه با ایستگاهها تماس بگیرید تا بدانید آیا تعداد خرس زده شده به حد نصاب فصل رسیده یا هنوز می توانید به شکار ادامه بدهید.
طبق مقررات باید امعاء و احشاء خرس پیش از انتقال لاشه پاک شده باشد. جهاز تناسلی خرس باید هنوز به لاشه متصل باشد تا در صورت بازرسی جنسیت آن قابل ثبت باشد.
جابجا کردن لاشه کار مشکلی است. در فصل شکار با نزدیکتر شدن به پاییز، خرس ها بدلیل پرخوری زیاد بسیار متمراکم و سنگین می شوند و این امر در کنار گرد بودن بودن خرس، جابجا کردن آنرا بسیار سخت می کند به همین دلیل هم جابجا کردن یک خرس 100 کیلویی بسیار سخت تر از جابجا کردن یک گوزن به همان وزن است. نظر به نیاز به وسیله نقلیه برای حمل لاشه باید از قبل در مورد مقررات استفاده از وسایل نقلیه صحرایی – Off-road- کسب اطلاع کرده باشید (اگر هم سر راه از ملک خصوصی عبور می کنید باید قبلا هماهنگی لازم با صاحب ملک انجام شده باشد) البته اگر با تور به شکار بروید این کارها قبلا انجام شده است. وجود سیم بکسل و قرقره و وینچ و نیز سطح شیبدار در انتقال لاشه به درون وسیله نقلیه کمک می کند.
تصویر یک وسیله نقلیه آف رود
در مورد پوست کندن خرس روش زیر بطور کلی متداول است:
طرح نحوه برش دادن پوست خرس
برش ایجاد شده برای تخلیه امعاء و احشاء را به سمت سر حیوان و تا پایه گردن ادامه دهید – سعی کنید درست در وسط دو گوش حیوان حرکت کنید. سپس از مچ هر یک از پاهای جلو شروع کنید و داخل هر پا شکافی بدهید و ابتدا به سمت آرنج بروید و سپس مسیر را به سمت زیر بغل حیوان تغییر دهید تا به برش میانه بدن حیوان برسید. دقت کنید که خطهای برش پاها در میانه سینه لاشه به هم برسند. برای پاهای عقب، از کف پاشنه شروع کنید و برش را به پشت پا ببرید و حدود 3 اینچ (7.5 سانتیمتر) زیر مقعد به هم برسانید.
برای کندن پوست لازم است که مفاصل آرنج یا انگشتان هر پنجه قطع شوند. از پنجه های عقب شروع کنید سپس سراغ دم بروید و پوست کنی را به سمت سر حیوان ادامه بدهید تا سرانجام به ناحیه گردن برسید. توصیه می شود در این موقع سر را بطور کامل از بدن جداکرده و بگذارید متصل به پوست باقی بماند. اینکار هم باعث سهولت بازرسی می شود هم به شما امکان می دهد بعدا و سر فرصت به جداکردن پوست سر – که پروسه ای وقت گیر و دقیق است – بپردازید.
تصویر پوست خرس به همراه سر حیوان
بعد از اتمام پوست کنی، باید پوست را در مکانی خنک نگهداری کنید. سعی کنید تا حد امکان چربی و گوشت متصل به آنرا بتراشید و بعد داخل آنرا حسابی نمک پاشی کنید. یک خرس متوسط حدود هفت تا 10 کیلو نمک می برد. دقت کنید نمک فراوانی به محوطه اطراف گوشها، صورت، لبها و بینی برسد. نمک را به سمت گوشتی پوست بپاشید و با دست پخش کنید. ضخامت لایه نمک باید حدود یک سانتیمتر باشد. پوست را طوری تا کنید که طرف های گوشت دار روی هم قرار بگیرند، سپس لوله اش کنید و در یک کیسه پارچه ای با برزنتی که امکان عبور هوا داشته باشد قرار دهید. از کیسه های پلاستیکی حذر کنید زیرا باعث بخار کردن و خراب شدن خز می شوند.
تصویر خرس بعد از کندن پوست و برداشتن سر
برای نگهداری گوشت خرس:
اگر نمی توانید گوشت را سریعا به یخدان برسانید باید آنرا قطعه قطعه کنید تا بخش های ضخیم تر گوشت سریعتر خنک شوند. اگر بسته های یخ همراه دارید اطراف و لابلای قطعات بچینید. تا حد امکان دقت کنید که خاک و مو و کاه و خون به گوشت نچسبیده باشد. اره استخوان بر در اینجا بکار می آید. برای جدا کردن شانه ها می شود عضله ها و تاندون ها را از زیر بغل حیوان برید. برای جداکردن پاهای عقب از لگن خاصره و نیز برای جدا کردن سر حیوان از ستون فقرات باید از اره استفاده شود. تاندون های پشت را می شود با چاقو قطع کرد. برای محافظت گوشت از حمله حشرات می توانید از پارچه پنیرنیچی استفاده کنید. از کیسه پلاستیکی استفاده نباید کرد چرا که موجب گرم شدن و فساد زودرس می شود. برای دور کردن حشرات می توانید بقدر کافی روی تکه های گوشت فلفل بپاشید.
پخت گوشت خرس
گوشت خرس می تواند حاوی انگل هایی مانند تریشنلا اسپیرالیس – Trichinella Spiralis – و تاکسوپلاسما گاندی – Toxoplasma gondii – باشد که هردو برای انسان خطرناک و بیماری زا هستند. پخت صحیح گوشت آنها را از بین برده و گوشت خرس را قابل مصرف می کند. برای پخت مناسب باید دمای 375 درجه فارنهایت – حدود 190.5 درجه سانتیگراد – و مدت 25 دقیقه درنظر گرفته شود. درجه حرارت داخل گوشت باید لااقل به مدت 3 دقیقه به 160 درجه فارنهایت – حدود 71 درجه سانتیگراد – برسد. اگر دما سنج به همراه ندارید دقت کنید که گوشت آنقدر بپزد که هیچ نقطه صورتی رنگی در آن نماند و اثری از خونآبه در آن نباشد. خصوصا مواظب تکه های گوشت چسبیده به مفاصل و استخوان باشید. نیز باید توجه کرد که منجمد کردن گوشت باعث مرگ این انگل ها نمی شود.
تصویر گوشت یک خرس بالغ
توصیه می شود که پخت گوشت را بعد از یک هفته انجماد انجام دهید زیرا که طعم آن با ماندن در فریزر بهتر می شود.
تصویر خوراک گوشت خرس به همراه سبزیجات
در پست های آینده به سایر نخجیر ها خواهیم پرداخت.
پیروز باشید
شمخال میرزا
Link to this log لینک به این نوشته - 2:49 PM - مطلب را به بالاترین بفرستید:
12 Comments اظهار نظر از طرف دوستان
........................................................................................
| Home Page | صفحه اصلی |
| Contact me! | ایمیل به من |
| RSS Feed | آر اس اس |
|
بحث های منتخب
Selected topics |
|
سلاح و تیراندازی
Firearms and Shooting |
|
لینکهای مورد نیاز
Needful Links |
|
اخذ مجوز خرید و مالکیت و شکار
Possession and Acquisition and Hunting Licenses |
|
دارنده های مجوز
Licensees |
|
شکار و قوانین مربوطه
Hunting and Regulations |
|
ارتباطات
Links |
